ทุบตีต่ออีกหลายครั้ง อวี๋ต้าจวินก็หมดสติไป
“เกาไท่เว่ย คนตายแล้ว”
“เจ้านี่ ปกติกินยาบำรุงมากเกินไป ร่างกายอ่อนแอ ทนการทุบตีไม่ไหว” เกาชิวเอ่ยกับคนข้างกาย “ต่อไปพวกเจ้ากินยาบำรุงให้น้อยลงหน่อย เข้าใจหรือไม่?”
“เข้าใจแล้ว!”
“หากมียาบำรุงเหลือ ก็มอบให้ข้าเก็บรักษาไว้”
“...”
เกาชิวรีบกลับไปยังตำหนักเหวินเต๋อเพื่อกราบทูล
“ฝ่าบาท คนตายแล้ว”
“เขาไม่ยอมพูดหรือ?”
“เขาบอกว่าเส้าผู่สั่งให้เขาทำเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ”
“เส้าผู่?” จ้าวหนิงครุ่นคิด
เกาชิวกล่าวว่า “ฝ่าบาท ตอนที่ลงโทษอวี๋ต้าจวิน ไม่มีผู้ใดออกมายืนขวางพ่ะย่ะค่ะ”
เจ้าคนโง่อวี๋ต้าจวิน คงถูกผู้อื่นจับได้ว่ามีความผิดที่ถึงตาย อีกทั้งยังถูกล่อด้วยตำแหน่งขุนนางระดับสูง ทั้งข่มขู่และเกลี้ยกล่อม
แต่เขาไม่รู้ว่าในยามเช่นนี้ ตนเองคงกลายเป็นหมากที่ถูกสละทิ้งเสียแล้ว
การทุบตีอวี๋ต้าจวินจนตาย สำหรับจ้าวหนิงแล้ว ไม่เพียงไม่อาจพลิกสถานการณ์กลับคืน ยังอาจทำให้สถานการณ์เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม
อย่างน้อยคนกลุ่มนี้ที่ต่อต้านการเกณฑ์ทหารและการขึ้นภาษี ก็กำลังยืนอยู่บนจุดสูงส่งทางศีลธรรม แล้วสวมบทผู้ถูกกระทำอีกครั้ง เพื่อเรียกความเห็นใจจากผู้คนทั่วหล้า
กล่าวตามจริง การโจมตีทั้งหมดที่กลุ่มผลประโยชน์ผู้ผลักดันเรื่องนี้อยู่เบื้องหลังปล่อยออกมา ล้วนเป็นการช่วงชิงความได้เปรียบทางความเห็นของผู้คน
วันนี้อวี๋ต้าจวินตาย พรุ่งนี้ข่าวลือภายนอกก็จะบอกว่าเขาเป็นขุนนางผู้ภักดี ยอมเสี่ยงชีวิตทัดทาน
เมื่อข่าวลือเช่นนี้แพร่ไปทั่วราชสำนัก จนกลายเป็นกระแสใหญ่ ผู้คนย่อมเชื่อมากขึ้น และคนที่เข้าร่วมก็จะเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ
จ้าวหนิงกล่าวว่า “เจ้าไปค้นบ้านอวี๋ต้าจวิน จัดการตั้งข้อกล่าวหาให้เขา พรุ่งนี้เช้าตรู่ต้องออกหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งว่าด้วยการตายของเขา”