วันที่ 15 เดือนอ้าย เทศกาลโคมไฟ
จ้าวเฉินดื่มสุราอยู่คนเดียวภายในจวน ปีนี้เขาไม่ได้ออกไปชมโคมไฟ และก็ไม่มีแก่ใจจะทำเช่นนั้น
“องค์ชาย อวี๋เสนาบดีขอเข้าพบพ่ะย่ะค่ะ”
“อวี๋ยุ่นเหวินหรือ?”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เขามาทำไม?
จ้าวเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปต้อนรับอวี๋ยุ่นเหวินด้วยตนเอง
“อวี๋เสนาบดีมาเยือนจวนอันต่ำต้อยของข้า นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”
“ข้ามาโดยมิได้แจ้งล่วงหน้า ขออ๋องเหลียวโปรดอภัย”
“เกรงใจไปแล้ว เชิญทางนี้”
จ้าวเฉินเชิญอวี๋ยุ่นเหวินเข้าจวน จัดชาชั้นดีและขนมมาให้ ทั้งยังสั่งให้คนยกอาหารเลิศรสกับสุราชั้นดีมาอีกด้วย
อวี๋ยุ่นเหวินกลับกล่าวว่า “องค์ชาย พวกเราขอคุยกันเป็นการส่วนตัวได้หรือไม่?”
“ได้ อวี๋เสนาบดีอยากไปที่ใด?”
อวี๋ยุ่นเหวินลุกขึ้นกล่าวว่า “องค์ชาย พวกเราออกไปเดินเล่น ชมโคมไฟกันสักหน่อย องค์ชายจะให้เกียรติหรือไม่?”
“เชิญ”
จ้าวเฉินยิ่งสงสัยหนักกว่าเดิม เหตุใดอวี๋ยุ่นเหวินจึงมาหาเขาในยามนี้ ทั้งยังต้องการหารือเรื่องลับกับเขา?
หลังทั้งสองออกไป อวี๋ยุ่นเหวินก็ยังไม่เอ่ยสิ่งใด กระทั่งเดินมาถึงริมแม่น้ำเปี้ยน เขาจึงกล่าวว่า “องค์ชาย ช่วงนี้คงเหน็ดเหนื่อยไม่น้อยกระมัง?”
“ยังพอไหว ข้ากำลังให้ความร่วมมือกับการสืบสวนของราชสำนัก”
“ข้าไม่อยากพูดอ้อมค้อมกับองค์ชาย”
“อวี๋เสนาบดีมีสิ่งใดก็กล่าวมาได้”
“คราวนี้องค์ชายสร้างความดีความชอบที่ซิงโจว เพียงแต่ใช้วิธีผิด จึงก่อให้เกิดผลเสียบางอย่างที่ไม่จำเป็น”
หลายวันมานี้ จ้าวเฉินค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง
มนุษย์นั้นซับซ้อน ไม่ใช่ว่าคนผู้หนึ่งเคยกระทำการอย่างหยาบกระด้าง แล้วจะต้องหยาบกระด้างอยู่เช่นนั้นตลอดไป