ทุกคนมองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
เสียงกีบม้าเหล็กค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
ทุกคนจึงได้สติ รีบออกไปด้านนอก
“หนีเร็ว ทางประตูหลัง!”
พวกเขามุ่งไปยังประตูหลัง แต่กลับพบว่าคฤหาสน์ตระกูลจางถูกล้อมไว้แล้ว
จึงหันกลับไปทันที
หลิวเปี่ยวถามด้วยความสงสัยว่า “เหตุใดภาคตะวันออกเฉียงใต้จึงมีทหารม้ามากมายถึงเพียงนี้?”
“ยามนี้จะทำอย่างไร?”
หลิวเปี่ยวกล่าวว่า “ทุกท่านอย่าได้ตื่นตระหนก บัดนี้พวกเรายังมิได้ลงมือทำสิ่งใด อีกฝ่ายย่อมไม่รู้เรื่องใดทั้งสิ้น ประเดี๋ยวอย่าพูดอะไรออกไป อีกฝ่ายอาจมาเพียงเพื่อขอน้ำดื่ม พี่จาง ท่านช่วยรับมือสักหน่อย!”
จางจื้อเดินออกไป
เมื่อกองทัพเสินอู่หยุดลง ท่ามกลางฝุ่นควันพลันมีเสียงตะโกนมา “ผู้ใดคือคุณชายจาง?”
จางจื้อกล่าวว่า “ใต้เท้าท่านนี้ ข้าน้อยคือจางจื้อ ราษฎรสามัญผู้หนึ่ง”
จางเซี่ยนกล่าวว่า “เรียกคนทั้งหมดในคฤหาสน์ของเจ้าออกมา แล้วเข้าแถวอยู่ด้านหนึ่ง!”
“ไม่ทราบว่าใต้เท้ามีธุระอันใด?”
“ยังไม่รีบทำตามคำสั่งของข้าอีก!”
“แต่ว่า...พวกท่านเป็น...”
“ไปเดี๋ยวนี้!”
จางจื้อเรียกทุกคนออกมาทันที ให้ยืนอยู่ด้านหนึ่ง
“อยู่ที่นี่กันหมดแล้วหรือ?”
“อยู่ที่นี่กันหมดแล้ว”
จางเซี่ยนโบกมือใหญ่ พลางกล่าวว่า “ทหาร เข้าไปค้น!”
จางจื้อได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งตกใจ เพราะหลิวเปี่ยวกับพวกยังอยู่ข้างใน
“ใต้เท้า นี่...”
ทหารกองทัพเสินอู่เหล่านั้นไม่ฟังจางจื้อแม้แต่น้อย พุ่งเข้าไปด้านในทันที
ยามนั้นหลิวเปี่ยวกับคนอื่น ๆ เห็นว่าหลบไม่พ้นแล้ว จึงค่อย ๆ เดินออกมาก่อนที่ทหารกองทัพเสินอู่จะบุกเข้าไป
จางเซี่ยนเห็นคนเหล่านั้นแล้วถามว่า “มิใช่บอกว่าออกมากันหมดแล้วหรือ?”
จางจื้อกล่าวว่า “คนเหล่านี้เป็นสหายของข้าน้อย ดื่มสุรากันอยู่จึงล่าช้าไปบ้าง ใต้เท้าโปรดอภัยด้วย”
จางเซี่ยนถามว่า “เจ้ารู้จักหลี่ซ่านหรือไม่?”
“หืม?” จางจื้อถามอย่างสงสัย
“หลี่เป่าเจิ้ง!”
“อ้อ หลี่...หลี่เป่าเจิ้ง ข้าน้อยรู้จัก”
จางเซี่ยนมองจางจื้อ แล้วสังเกตเห็นว่าร่างของเขาสั่นเล็กน้อย
คนสามัญเมื่อเห็นม้าและทหารม้ามากมายถึงเพียงนี้ ย่อมตกใจเป็นธรรมดา
“เจ้าต้องการเสบียงจำนวนมากไปทำสิ่งใด?”