ใต้แสงตะวันที่แผดเผา หยางจื้อซิงหรี่ตามองคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่เบื้องหน้า
ท่ามกลางความตื่นตะลึง ความคิดของหยางจื้อซิงแล่นอย่างรวดเร็ว
ดูจากเครื่องแต่งกายก็รู้ว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่ชาวต้าหลี่
“ท่านพ่อ คนพวกนั้น...” หยางอวี้เหยียน บุตรชายของหยางจื้อซิง เอ่ยอย่างสงสัย แต่ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกบิดาขัดขึ้น
หยางจื้อซิงกล่าวว่า “ส่งคนไปสืบดูเสียก่อน”
หยางอวี้เหยียนพยักหน้า แล้วส่งคนหลายคนอ้อมไปทางปีกข้างเพื่อเดินหน้าไปอย่างรวดเร็ว
“จ่งก่วนเหยียน หน่วยสอดแนมของอีกฝ่ายมาแล้ว”
“ข้าเห็นแล้ว” เหยียนเผยหันไปกล่าวกับผู้นำทางที่อยู่ข้างกาย “เรียกพวกเขามานี่”
ผู้นำทางกล่าวว่า “คนเหล่านี้น่าจะเป็นตระกูลหยางแห่งเว่ยฉู่ ตระกูลหยางมีอำนาจและทรัพย์สินมากมายในละแวกนี้...”
“ข้าบอกให้เจ้าเรียกพวกเขามา ไม่ได้ให้มาพูดเรื่องตระกูลหยางอะไรนั่น เรียกพวกเขามา!”
ผู้นำทางรีบตะโกนเป็นภาษาราชการของต้าหลี่ไปยังคนเบื้องหน้า “พวกเราคือกองทัพหลวงต้าซ่ง เชิญมาพูดคุยกัน!”
อีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามาใกล้ ดูเหมือนจะไม่คิดเดินมาหาเช่นกัน
ผู้นำทางแบมือออก แสดงท่าทีจนปัญญา
หลังจากลาดตระเวนอยู่รอบหนึ่ง คนกลุ่มนั้นก็กลับไป
“หัวหน้า จำนวนคนของอีกฝ่ายน่าจะอยู่ที่สี่ถึงห้าร้อยคน” หน่วยสอดแนมรายงาน
หยางจื้อซิงถามอย่างฉงน “พวกเขาโผล่มาจากที่ใด?”
“พวกเขาบอกว่าเป็นกองทัพหลวงต้าซ่ง”
“กองทัพหลวงต้าซ่ง?” หยางจื้อซิงตกตะลึง
หยางอวี้เหยียนถามว่า “ท่านพ่อ กองทัพหลวงต้าซ่งคือสิ่งใด?”
“ต้าซ่งคือราชสำนักแห่งจงหยวน ส่วนกองทัพหลวงก็คือกองทัพของโอรสสวรรค์”