ทูตซีเซี่ยเดินทางมาถึงเมืองฉางอาน และได้พบกับจางจวิ้น
จางจวิ้นถามว่า “ทูตแคว้นเซี่ยจู่ ๆ ก็มาถึงฉางอาน มีธุระอันใดหรือ?”
หลี่เหรินหลี่กล่าวว่า “หาใช่เรื่องใหญ่ไม่ ช่วงสองปีมานี้สองแคว้นอยู่ร่วมกันอย่างสงบ ล้วนต้องขอบคุณท่านอัครมหาเสนาบดีจาง ฝ่าบาทจึงมีรับสั่งให้ข้านำของกำนัลมามอบ เพื่อแสดงความขอบคุณ”
กล่าวจบ หลี่เหรินหลี่ก็สั่งให้คนนำของกำนัลเข้ามา แล้วเปิดออก
ภายในเป็นกระถางธูปทองคำบริสุทธิ์ งานฝีมือประณีตยิ่ง แสงทองส่องประกาย วางรูปได้สมจริงราวมีชีวิต
แม้ซีเซี่ยจะถูกต้าซ่งมองว่าเป็นชนเผ่าป่าเถื่อน ทว่าก็รับวัฒนธรรมฮั่นมานานแล้ว ยิ่งกระถางธูปนี้เป็นของบรรณาการจากราชวงศ์ซีเซี่ย งานฝีมือย่อมประณีตพิถีพิถันเป็นธรรมดา
“ของเล็กน้อยจากใจ เพื่อแสดงความเคารพ”
จางจวิ้นเหลือบมองแล้วกล่าวว่า “น้ำใจของประมุขแคว้นเซี่ย ข้าขอรับไว้ด้วยใจ ไร้ความชอบย่อมไม่สมควรรับบำเหน็จ หากท่านทูตมีธุระอันใด ก็กล่าวมาตรง ๆ เถิด”
เมื่อเห็นว่าจางจวิ้นไม่รับของกำนัล หลี่เหรินหลี่ก็ไม่กล้าฝืน
“ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวเย็น แคว้นของเราขาดแคลนผ้าอยู่บ้าง จึงหวังว่าแคว้นใหญ่จะขายผ้าให้เราเพิ่มขึ้น เพื่อใช้กันหนาว”
“เรื่องนี้พูดคุยกันได้ ในเมื่อเราเปิดการค้าขายกันด้วยใจจริง ผ้าเพียงเล็กน้อยย่อมไม่เป็นปัญหา”
“ขอบคุณท่านอัครมหาเสนาบดีจาง”
ทั้งสองฝ่ายสนทนากันตามมารยาทอีกครู่หนึ่ง ก่อนจางจวิ้นจะสั่งให้คนนำหลี่เหรินหลี่ไปพักผ่อน
อู๋หลินกล่าวว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดีจาง ทูตแคว้นเซี่ยผู้นี้พูดภาษาราชการได้ดีเหลือเกิน! ยังดีกว่าข้าเสียอีก!”
“คนผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นเชื้อพระวงศ์ซีเซี่ย ซูอ๋อง หลี่เหรินหลี่”
“ที่แท้เป็นเชื้อพระวงศ์!” อู๋หลินตกตะลึง
จางจวิ้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ซีเซี่ยส่งทูตมาในเวลานี้อย่างกะทันหัน พวกท่านเห็นเช่นไร?”