วันที่ 13 เดือนสิบเอ็ด ฟ้ายังไม่สาง จ้าวหนิงเพิ่งเปลี่ยนฉลองพระองค์เสร็จ เตรียมว่าราชการยามเช้า
เกาชิวเร่งรุดเข้ามา
ก่อนว่าราชการยามเช้า ขุนนางทั่วไปไม่อาจเข้าเฝ้าฮ่องเต้ได้ตามใจ เว้นแต่อัครมหาเสนาบดีมีเรื่องด่วนต้องกราบทูลเป็นการส่วนตัว
แน่นอนว่า มีคนผู้หนึ่งเป็นข้อยกเว้น นั่นก็คือเกาชิว
เกาชิวดูแลสำนักองครักษ์หลวง ซึ่งสืบเสาะข่าวลับจากทั่วสารทิศ และอาจมีข่าวสำคัญเข้ามาได้ทุกเมื่อ
ดังนั้นจ้าวหนิงจึงอนุญาตให้เกาชิวเข้ามารายงานก่อนว่าราชการยามเช้าได้
“กระหม่อมคารวะฝ่าบาท พระวรกายทรงพระเกษมสำราญหรือไม่”
หิมะโปรยปรายลงมาเล็กน้อย จ้าวหนิงยืนอยู่หน้าตำหนักฝูหนิง ทอดพระเนตรเกาชิวจากเบื้องบน “แต่เช้าตรู่เช่นนี้ เกาไท่เว่ยมีเรื่องด่วนอันใดหรือ”
“ฝ่าบาท บัดนี้ทั่วทั้งเมืองหลวงคลุ้มคลั่งกันไปหมดแล้ว!” เกาชิวกล่าวอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
“โอ้ เรื่องนี้เป็นมาอย่างไร”
“ตั้งแต่วันที่ 5 ถึงวันที่ 8 เดือนสิบเอ็ด ภายในเวลา 3 วัน มีห้างการค้าอสังหาริมทรัพย์ถึง 20 แห่งไปจดทะเบียนที่สำนักไท่ฝู่! 20 แห่ง! ตั้ง 20 แห่ง ฝ่าบาท!”
“มีปัญหาอันใดหรือ”
“เรื่องนี้ผิดปกติ กระหม่อมไปสืบถามมาแล้ว จนถึงบัดนี้ ที่ดินซึ่งขายออกไปมีถึง 10,000 หมู่ ทั้งเมืองตงจิงอันกว้างใหญ่มีเพียง 70,000 หมู่ ขายไป 10,000 หมู่ภายในครึ่งเดือน เบื้องหลังเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่!”
จ้าวหนิงเข้าใจแล้ว ที่แท้ก็เป็นเรื่องอสังหาริมทรัพย์
“มีเงื่อนงำอันใด”
“ต้องมีคนใช้อำนาจแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตน ไม่ใช่แค่สำนักไท่ฝู่ แม้แต่ธนาคารก็มีส่วนด้วย” เกาชิวกล่าวอย่างมีลับลมคมใน “กระหม่อมไปสอบถามที่ธนาคารมาแล้ว พ่อค้าอสังหาริมทรัพย์เหล่านั้นไปขอกู้เงินจากธนาคารเพื่อซื้อที่ดิน ธนาคารกลับลงนามประทับตราให้ทันที ทั้งยังมอบตั๋วแลกเงินมูลค่ามหาศาลให้เดี๋ยวนั้น!”