“จงกลับไปบอกจักรพรรดิสุนัขผู้นั้น หากมิใช่เพราะเยว่เฟย เปิ่นหวังคงจับตัวเขาเป็นได้แล้ว ยามนี้ผู้ที่ถูกล้อมสังหารก็ไม่ใช่เปิ่นหวัง แต่เป็นเขา นับว่าเขาโชคดี!”
กล่าวจบ อูจู๋ชักดาบหมายจะปลิดชีพตนเอง ทว่าถูกทหารซ่งที่มือไวตาไวเข้ากดตัวไว้เสียก่อน
คำสั่งเดียวที่กองทัพได้รับคือ จับเป็นจินอูจู๋!
ด่านหลูหลงยังคงเป็นด่านหลูหลงเช่นเดิม ลมหนาวพัดผ่านซากกำแพงริมเส้นทางโบราณมานับพันปี เป็นประจักษ์พยานต่อความรุ่งเรืองและเสื่อมถอยมากมาย
ครานี้ก็เป็นอีกยุคสมัยที่กำลังปิดฉากลง
วันที่เจ็ดเดือนสอง ขุนนางฝ่ายบุ๋นคนแรกที่มาถึงโหยวโจวคือลวี่อี้ห้าว เขาเป็นตัวแทนของจ้าวกวนเจีย
สถานที่แห่งนี้มีเรื่องให้ใส่ใจอยู่บ้าง
ต้าซ่งเรียกที่นี่ว่าโหยวโจว แคว้นเหลียวเรียกว่าซีจินฝู่ ส่วนชาวจินสืบทอดธรรมเนียมของแคว้นเหลียว จึงเรียกที่นี่ว่าซีจินฝู่เช่นกัน หรือไม่ก็เรียกหนานจิงกับเยียนจิง
ทว่าบัดนี้โหยวโจวอยู่ในมือของต้าซ่งแล้ว หากยังเรียกว่าเยียนจิงย่อมไม่เหมาะสม
อย่างไรเสีย ในเอกสารทางการ หากมีคำว่า ‘จิง’ อยู่ด้วย ก็หมายถึงสถานที่ตั้งเมืองหลวงทั้งสิ้น
ดังนั้น ในเอกสารทางการช่วงหลายวันนี้จึงปรากฏชื่อโหยวโจวอยู่มากมาย ผู้ใดกล้าเรียกที่นี่ว่าเยียนจิงหรือซีจินฝู่ ล้วนถูกตักเตือนอย่างเข้มงวดแล้ว
แน่นอนว่า สิ่งแรกที่ลวี่อี้ห้าวทำหลังมาถึงโหยวโจวไม่ใช่การเล่นลิ้นกับถ้อยคำ สถานการณ์ที่เขาต้องเผชิญเปราะบางยิ่งนัก
จินอูจู๋ขูดรีดโหยวโจวจนความเป็นอยู่ของราษฎรพังทลาย เมื่อกองทัพซ่งเข้าประจำการในโหยวโจว ก็ยากจะหาเสบียงให้เพียงพอจากท้องถิ่น สิ่งเร่งด่วนตรงหน้าลวี่อี้ห้าวจึงเป็นการขนส่งเสบียงและอาหารอย่างเร่งด่วน