เรื่องที่กองทัพซ่งจู่โจมเมืองสือโจวอย่างฉับพลันยังไม่แพร่กระจายออกไป แม้แต่เซี่ยโจวที่อยู่ติดกันก็ยังคงกินดื่มอย่างสำราญเช่นเดิม
ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ทั่วหล้าในปีที่สิบเอ็ดแห่งรัชศกจิ้งคังยังคงดำเนินไปอย่างเงียบงัน
วันที่ 22 เดือนแปด วันถัดจากที่กองทัพซ่งยึดเมืองสือโจวกลับคืนมา เมืองอันเป่ย
แสงอรุณเจิดจ้าทอประกายจากทิศบูรพา สาดส่องทั่วผืนดิน
อวี๋ยุ่นเหวินมีสีหน้าซีดขาว ร่างกายผ่ายผอม เขาตื่นแต่เช้าตรู่และออกตรวจตราถนนหนทางตามธรรมเนียม
เขาจำต้องปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนทั้งหลาย
เขายกมือบังแสงอาทิตย์ยามเช้าที่แสบตาเล็กน้อย ถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “แสงแดดช่างอบอุ่นนัก”
ถนนใหญ่เงียบสงัด มีผู้คนบางส่วนอิงกายหลับอยู่ริมทาง
เมื่อเห็นอวี๋ยุ่นเหวินปรากฏตัว ผู้คนก็ทักทายเขาตามความเคยชิน บางคนถามว่า “ท่านอวี๋จือฝู่ กองทัพจินถอนทัพไปแล้วหรือยัง?”
“ราชสำนักจะส่งคนมาถึงในไม่ช้า” อวี๋ยุ่นเหวินกล่าวเช่นนั้นต่อไปพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อเห็นร่างอันเหนื่อยล้าของผู้คนเหล่านี้ เขาก็อดทอดถอนใจไม่ได้
“กองหนุนจากราชสำนักจะมาถึงเมื่อใด?”
“คงภายในไม่กี่วันนี้”
มีคนกล่าวว่า “ท่านอวี๋จือฝู่ ท่านก็ป่วยอยู่แล้ว กลับไปพักผ่อนที่บ้านเถิด ไม่ต้องออกมาพูดคุยกับพวกเราทุกวัน พวกเรารู้ว่าต้องอดทนต่อไป”
“ไม่เป็นไร เป็นเพียงอาการเจ็บป่วยเล็กน้อยเท่านั้น”
อวี๋ยุ่นเหวินเดินไปถึงประตูเมือง
บนหอประตูเมืองมีทหารยืนเวรอยู่ แม้พวกเขายังคงยืดกายตรง ทว่าใบหน้าของแต่ละคนล้วนเผยความเหนื่อยล้าที่ปกปิดไม่มิด
ธงทหารเปื้อนเลือดบนกำแพงเมืองยังคงโบกสะบัดท่ามกลางสายลมยามรุ่งอรุณ