หลิวซื่อถึงกับตะลึงงัน
เงิน 10,000 ก้วนหรือ?
ต้องรู้ว่า สำหรับขุนนางคนใดในราชวงศ์ต้าซ่ง เงิน 10,000 ก้วนก็นับว่าไม่น้อยแล้ว
แม้แต่อัครมหาเสนาบดียังต้องตาร้อน
เงินเดือนของอัครมหาเสนาบดีอยู่ที่ราว 900 ก้วนต่อเดือน ต้องใช้เวลาประมาณ 11 เดือนจึงจะหาเงินจำนวนนี้ได้
คนชั้นกลางในราชวงศ์ต้าซ่งมีรายได้ต่อเดือนราว 2 ก้วน ปีหนึ่งมีรายได้ 24 ก้วน หากไม่กินไม่ดื่ม ต้องใช้เวลาราว 400 ปีจึงจะหาเงินจำนวนนี้ได้อย่างยากลำบาก
ตามบันทึกใน “บันทึกอีเจียน ภาคปิ่ง” กรรมกรจากชนบทที่เข้าเมืองไปทำงานหาเงินได้เดือนละ 900 เหวิน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกรรมกรเลย หากไม่กินไม่ดื่ม พวกเขาต้องใช้เวลาถึง 926 ปีกว่าจะมีเงินจำนวนนี้
เห็นได้ว่าหลิวซื่อมีปฏิกิริยาเช่นไรเมื่อเห็นตั๋วแลกเงินฉบับนี้
นางถือมันไว้ด้วยสองมือที่สั่นเทา แม้แต่คำพูดก็ยังเอื้อนเอ่ยไม่ออก
“นี่ให้ข้าหรือ?”
“ให้เจ้า” เฉียนอวี้ชิงกล่าว
“นี่เป็นเงิน 10,000 ก้วนจริงหรือ?” หลิวซื่อพินิจตั๋วอย่างละเอียด เนื้อกระดาษสัมผัสละเอียดอ่อน ลวดลายบนตั๋วงดงามประณีตและสง่างาม ฝีมือพิถีพิถันยิ่ง ช่างฝีมือทั่วไปไม่มีทางทำได้
“ข้าจะหลอกเจ้าด้วยเหตุใด?”
“พวกท่านให้เงินข้ามากมายเช่นนี้ด้วยเหตุใด?”
“เพียงอยากถามเจ้าไม่กี่ข้อ”
“ถามมา”
“เจ้าเป็นภรรยาเอกของเยว่เฟยหรือ?”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น!” สีหน้าของหลิวซื่อพลันเปี่ยมอารมณ์ “ข้าให้กำเนิดบุตรชายแก่เขาสองคน เยว่อวิ๋นกับเยว่เหล่ยล้วนเป็นบุตรที่ข้าให้กำเนิด!”