เดือน 2 ปีจิ้งคังที่ 15 ทูตแคว้นจิน ว่านเหยียนจงเซี่ยน เดินทางถึงราชสำนักของเผ่าทาทาร์
“ราชสำนักจะส่งกำลังทหารออกไปเท่าใด?” เมี่ยอู้เจินเซี่ยวหลี่ถูรีบถาม
ว่านเหยียนจงเซี่ยนกล่าวว่า “ไม่ปิดบังท่าน กองทัพชั้นยอด 20,000 นาย!”
“จะลงมือกับเผ่าฉีเหยียนจริงหรือ?” เมี่ยอู้เจินเซี่ยวหลี่ถูถามย้ำ
ว่านเหยียนจงเซี่ยนกล่าวว่า “ราชสำนักทราบแล้วว่าเผ่าฉีเหยียนแอบติดต่อกับชาวซ่ง หากไม่ลงโทษเผ่าฉีเหยียน แล้วจะทำให้ผู้คนยอมรับได้อย่างไร?”
“ไม่ปิดบังท่านทูต เผ่าของข้าก็มีการค้าชากับชาวซ่งเช่นกัน” เมี่ยอู้เจินเซี่ยวหลี่ถูกล่าว
ว่านเหยียนจงเซี่ยนหัวเราะ “พวกท่านเพียงค้าขายชา แต่เผ่าฉีเหยียนเป็นพันธมิตรกับชาวซ่งแล้ว เป้าหมายต่อไปที่พวกเขาจะจัดการก็คือพวกท่าน!”
เมี่ยอู้เจินเซี่ยวหลี่ถูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ราชสำนักต้องการให้พวกเราส่งกำลังทหารออกไปเท่าใด?”
“รวบรวมกำลังทั้งหมด กวาดล้างเผ่าฉีเหยียนให้สิ้นซากในคราเดียว!”
“แล้วข้าจะได้ประโยชน์อันใด?”
ว่านเหยียนจงเซี่ยนจ้องเมี่ยอู้เจินเซี่ยวหลี่ถูอยู่นาน ก่อนกล่าวว่า “ได้ยินมาว่าเผ่าของท่านมีความแค้นกับเผ่าฉีเหยียนหรือ?”
เมี่ยอู้เจินเซี่ยวหลี่ถูนิ่งเงียบ
ว่านเหยียนจงเซี่ยนกล่าวต่อว่า “หมอผีของเผ่าท่านรักษาพี่เขยของเหอปู้เล่อจนตายหรือ?”
“นั่นเป็นคำใส่ร้าย!” เมี่ยอู้เจินเซี่ยวหลี่ถูกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “วิญญาณของไซอินจี้จินถูกปีศาจกลืนกินไปนานแล้ว เขาต้องตายอย่างแน่นอน!”
“แต่ข่าวที่พวกเราได้รับคือ เผ่าฉีเหยียนกำลังเตรียมกำลังพลเพื่อจัดการพวกท่าน!” ว่านเหยียนจงเซี่ยนหัวเราะหึ ๆ “ยามนี้ราชสำนักจะส่งทหารออกไป พวกเรายืนอยู่ฝ่ายเดียวกัน ท่านอยากได้สิ่งใดเป็นผลตอบแทนหรือ? ก็เชลยชายจากเผ่าฉีเหยียน ให้พวกท่านนำไปเป็นทาส ส่วนสตรีก็ให้พวกท่านเสพสุข!”