“พวกเราคำนึงถึงความรู้สึกของพวกท่านมากแล้ว เท่าที่ทราบ ผ้าไหมของแคว้นท่านในเมืองหางโจวขายเพียงพับละหนึ่งพวงกับห้าร้อยอีแปะ ราคาสูงสุดก็แค่สองพวงต่อหนึ่งพับ พวกเรารับซื้อพับละสามพวง บางครั้งราคายังขึ้นไปถึงสี่พวง พวกท่านยังต้องการสิ่งใดอีกหรือ?”
เฟย์ซาลแสดงสีหน้าประหนึ่งจะบอกว่า ‘พวกเราคำนึงถึงความรู้สึกของพวกท่านมากแล้ว’
“พวกเราไม่มีข้อเรียกร้องอื่น เพียงอยากฆ่าพวกเจ้าให้ตายเท่านั้น”
เฟย์ซาลชะงักไป ยังไม่ทันได้สติ หลี่เป่าก็กล่าวว่า “จับคนเหล่านี้ไว้ให้หมด!”
สิ้นคำสั่ง ทหารซ่งที่อยู่รอบข้างก็ลงมือทันที
เฟย์ซาลกับพรรคพวกคิดจะต่อต้าน ทว่าดาบกลับจ่ออยู่ที่ลำคอเสียแล้ว
“พวกเจ้าคิดจะทำสงครามหรือ?”
ถังจื่อเจี้ยนตอบทันทีว่า “เห็นได้ชัดอยู่แล้ว”
“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าทะเลแถบนี้เป็นของผู้ใด?” เฟย์ซาลหวาดกลัวอยู่ในใจ แต่ยังฝืนสงบ เขาไม่เชื่อว่าคนซ่งเหล่านี้จะกล้าก่อเรื่องที่นี่จริง ๆ
อย่างไรเสียต้าซ่งก็อยู่ห่างจากที่นี่ถึงเจ็ดหรือแปดพันลี้
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้เขาได้สำรวจจำนวนเรือรบของกองทัพซ่งจากเรือสินค้าของตนแล้ว มีไม่เกินสี่สิบลำ กองเรือแค่นี้ยังกล้าบุกลึกเข้ามาทำศึกถึงที่นี่หรือ?
คนซ่งสมองเลอะเลือนไปแล้วกระมัง?
ถังจื่อเจี้ยนกล่าวว่า “อย่างไรก็มิใช่ทะเลของแคว้นต้าสือเจ้า”
เฟย์ซาลถามว่า “เช่นนั้นพวกเจ้าคิดจะเปิดศึกหรือ?”
หลี่เป่ากล่าวว่า “ไม่ ข้าเพียงอยากขอยืมของจากเจ้าอย่างหนึ่ง”
“สิ่งใด?”
หลี่เป่าตบศีรษะเฟย์ซาลเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ขอยืมหัวเจ้าไปใช้หน่อย”
ใบหน้าเฟย์ซาลพลันซีดเผือด ขาอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่ “พวกเราไร้ความแค้นต่อกัน... อีกทั้งข้าเป็นทูต พวกเจ้าชาวซ่งมิได้กล่าวหรือว่า เมื่อสองทัพทำศึกกันจะไม่ตัดหัวทูต?”