หานฉางถอนทัพแล้ว ถอนทัพด้วยความอับจนหนทางอย่างยิ่ง
ยิ่งกว่านั้นยังถอนทัพตลอดทั้งคืน และถอนอย่างเด็ดขาดยิ่ง
เพราะสถานการณ์ในยามนี้ มิใช่เพียงหวังป๋อหลงไปคลี่คลายวิกฤตที่อวิ๋นโจวได้แล้วจะจบลง หากต้องกลับไปช่วยเหลือ จากนั้นวางกำลังหลักป้องกันเหลียวตง
นับแต่นี้ วิกฤตของจวนอันเป่ยได้รับการคลี่คลายโดยสิ้นเชิง
ยามนี้จวนอันเป่ยเหลือเพียงเมืองอันเป่ยเป็นเมืองโดดเดี่ยว แม้แต่เมืองตงเซิ่งซึ่งอยู่ด้านหลังก็ถูกกองทัพจินทำลายราบเป็นหน้ากลอง
กองทัพซ่งล้มตายในศึกไปเท่าใด ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
บางทีในปลายพู่กันของเหล่าบัณฑิตกวี มันอาจเป็นเพียงเรื่องเล่าเรื่องหนึ่ง ในหมู่ชาวบ้านทั่วไป ก็เป็นเพียงหัวข้อสนทนาเล็กน้อยหลังมื้ออาหาร
วันที่เก้า เดือนแปด หวังป๋อหลงเรียกประชุมทหารจินที่แตกพ่ายมารวมกันใกล้หยุนกัง ตั้งใจจะพักฟื้นกำลังแล้วกลับมารุกรานอีกครั้ง
แต่ยามนี้ ไม่ว่ากองทัพจินจะต่อต้านเช่นไร หลังได้รับชัยชนะทางยุทธศาสตร์ครั้งใหญ่ ดุลแห่งยุคสมัยก็เอนเอียงมาทางต้าซ่งแล้ว
หลังสงครามซ่งกับจินครั้งที่เจ็ด จินอูจู๋ต้องเผชิญมิใช่เพียงปัญหาการจัดวางกำลังป้องกันใหม่เท่านั้น ภายในแคว้นจินยังจะเกิดการแย่งชิงอำนาจครั้งใหญ่อีกครา
ส่วนต้าซ่งในยามนี้ กลับกำลังก้าวเข้าสู่ยุคสมัยใหม่
วันที่สิบสาม เดือนแปด ข่าวชัยชนะจากทะเลใต้เดินทางมานานหลายเดือน ก่อนจะถูกนำมาถวายต่อหน้าจ้าวกวนเจีย
จ้าวหนิงตื่นเต้นจนไม่รู้จะบรรยายออกมาอย่างไร เขาเดินไปมาอยู่ในตำหนักเหวินเต๋อ พลางแวะไปดูแผนที่แผ่นนั้นเป็นครั้งคราว
มองทะเลใต้ แล้วมองไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ!
นับแต่กบฏอันสื่อ หัวเซี่ยก็เริ่มหดตัวเข้าด้านในอย่างทั่วด้าน
การหดตัวนี้มิได้เกิดขึ้นเพียงในด้านดินแดน หากยังสะท้อนผ่านแนวคิดด้วย