วันที่ 22 เดือนเจ็ด เมืองจ้าวโจว
จางจวิ้นอ่านจดหมายที่ส่งมาจากตงจิงจบแล้วก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เพราะบัดนี้ในราชสำนักตงจิงมีเสียงหนึ่งที่ไม่อาจมองข้ามได้
สงครามระหว่างซ่งกับจินกำลังจะปะทุ เยว่เฟยได้รับการแต่งตั้งเป็นจ่งจื้อจื้อสื่อเหอเป่ย เสียงคัดค้านในราชสำนักมีอยู่มากมาย ถึงขั้นมีคนเสนอให้เขา จางจวิ้น ดำรงตำแหน่งจิงเลวี่ยสื่อเหอเป่ยตะวันตก
จดหมายฉบับนี้แสดงให้เห็นว่า หลายปีมานี้เขา จางจวิ้น ส่งเงินให้เหล่าขุนนางในตงจิงอย่างต่อเนื่อง ได้ผลไม่น้อยทีเดียว
“จางจ่งก่วน! จางจ่งก่วน!” จ้าวมี่สาวเท้าเข้ามาอย่างเร่งร้อน
“กลับมาแล้วหรือ” จางจวิ้นเอ่ย
“ท่านจ่งก่วน (แม่ทัพคุมกองทัพ) บัดนี้จงซานกับฉีโจวถูกปิดล้อม สินค้าทั้งหมดถูกยึดไว้ขอรับ” จ้าวมี่ดูร้อนใจอยู่บ้าง
จางจวิ้นกลับนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์ “จะร้อนใจไปไย”
“สินค้าทั้งหมดถูกยึดไว้แล้วขอรับ!”
“คนของเยว่เฟยเป็นผู้ยึดไว้หรือ”
“ใช่ขอรับ คนของเยว่เฟยเป็นผู้ยึดไว้!”
“สินค้าแค่นั้น ยกให้เขาไปเถิด”
“บัดนี้เยว่เฟยส่งคนไปตรวจสอบสินค้าล็อตนั้น กระหม่อมกังวลว่าพวกเขาจะสืบสาวมาถึงท่านจ่งก่วน”
“ตอนเราขายสินค้า มีทิ้งหลักฐานไว้หรือไม่”
จ้าวมี่ครุ่นคิดแล้วตอบว่า “ไม่มีขอรับ”
“เช่นนั้นก็พอแล้ว จงจำไว้ การค้าของเราทำกันภายในต้าซ่ง เราไม่ได้ทำการค้ากับชาวจิน” จางจวิ้นมีสีหน้าสงบนิ่ง “อย่าว่าแต่สำนักซู่เฉิ่ง ต่อให้ส่งสำนักองครักษ์หลวงมาตรวจสอบ ก็สืบสาวมาถึงเราไม่ได้ เพราะเราไม่ได้ทำสิ่งใดเลย”
“แต่เยว่เฟยกับพวกยึดสินค้าไว้เช่นนี้ ต่อไปคงไม่มีพ่อค้ากล้าค้าขายตามชายแดน แล้วเราจะหากำไรจากผู้ใดเล่าขอรับ”