“รายงาน! ตูอวี้โหวจาง พบพวกต๋าต๋าทางเหนือห่างออกไป 30 ลี้ ราวพันกว่าคน”
“ตามกฎเดิม สองกองโอบโจมตี อย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!” จางอี้ออกคำสั่งทันที
ทหารม้ากองทัพซ่งพากันมุ่งหน้าไปทางเหนือ
ราวครึ่งชั่วยาม กองทัพซ่งก็มาถึงใกล้พวกต๋าต๋ากลุ่มนั้น
เวลานั้น หน่วยสอดแนมควบม้ามารายงานอย่างรวดเร็ว “ตูอวี้โหวจาง พวกต๋าต๋าหนีไปทางตะวันตกแล้ว”
“ตามต่อไป!”
โอกาสสร้างความชอบใหญ่หลวงเช่นนี้ จางอี้จะยอมปล่อยผ่านได้อย่างไร คนอื่น ๆ ต่างก็ฮึกเหิมขึ้นมาเช่นกัน
แท้จริงแล้ว ทางตะวันตกของอินซานมักปรากฏพวกต๋าต๋าที่กระจัดกระจายอยู่เสมอ คนเหล่านี้ไม่ใช่เศษซากของเผ่าเค่อเลี่ย ก็เป็นคนจากเผ่าหน่ายหมานที่ลงใต้เพื่อล่าสัตว์หรือปล้นชิง
บนทุ่งหญ้ามีพวกต๋าต๋าอยู่มากมายเพียงใด แม้แต่พวกต๋าต๋าแต่ละเผ่าเองก็ยังไม่รู้ เพราะบนทุ่งหญ้าไม่มีฮู่ปู้มาสำรวจจำนวนประชากร
ด้วยเหตุนี้ พวกต๋าต๋าที่กระจัดกระจายเหล่านี้จึงกลายเป็นเป้าหมายที่กองทัพชายแดนเข้าปราบปรามอยู่เสมอ
สถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นเป็นประจำในยุคราชวงศ์จงหยวนที่รุ่งเรือง อย่างอันลู่ซานในอดีต ยามว่างก็มักพาคนกลุ่มหนึ่งออกไป แล้วกลับมาพร้อมศีรษะคนเป็นพะเนิน
กองทัพประจำเมืองตามแนวอินซานของต้าซ่งในยามนี้ ต่างยึดกลยุทธ์โจมตีฉับไวและสลายข้าศึกอย่างรวดเร็ว ซึ่งสร้างความเสียหายหนักหน่วงแก่พวกต๋าต๋าที่กระจัดกระจายเหล่านั้น
ทว่า ครานี้กลับไม่เหมือนเดิม
เมื่อจางอี้ไล่ตามไปทางตะวันตกราว 30 ลี้ หน่วยสอดแนมก็รายงานกลับมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ตูอวี้โหวจาง พบกองทัพม้าต๋าต๋าจำนวนมากทางเหนือ!”
“มีกี่คน?”
“อย่างน้อยหนึ่งหมื่นคน!”
จางอี้กล่าวทันที “ถอนกำลัง!”
ทุกคนหันหัวม้าถอยไปทางตะวันออกเฉียงใต้
ยังไปได้ไม่ไกล หน่วยสอดแนมก็กลับมารายงานอีกครั้ง “รายงาน! ตูอวี้โหวจาง พบพวกต๋าต๋าจำนวนมากทางใต้ มีถึงหนึ่งหมื่นคน!”