ข่าวที่คนของจางเจี๋ยฟูสืบมาได้ชัดเจนยิ่ง
หนึ่ง ว่านเหยียนต่านสิ้นชีวิตแล้วจริง ๆ ว่ากันว่าป่วยตาย ทว่าเหตุผลนี้ยากจะทำให้ผู้คนเชื่อถือ
สอง ผู้สืบราชบัลลังก์ในยามนี้คือว่านเหยียนเลี่ยง
สาม ประเด็นสำคัญที่สุด ราชสำนักจินออกหมายจับว่านเหยียนชางแล้ว
ข้อสามย่อมยืนยันตัวตนที่แท้จริงของว่านเหยียนชาง และขจัดความคลางแคลงใจสุดท้ายของจางเจี๋ยฟูไปได้
หยางไจ้ซิงระดมกำลังพลทันที กองทัพซ่งหนึ่งหมื่น เผ่าทาทาร์หนึ่งหมื่น เผ่าหงจี๋ลาหนึ่งหมื่น รวมเป็นทัพใหญ่สามหมื่นนาย ฝ่าพายุหิมะมุ่งหน้าสู่ตะวันออกอย่างรวดเร็ว
ต๋าเอ่อร์ข่าน ผู้นำเผ่าหงจี๋ลา กล่าวขึ้นว่า “ตูถ่งหยาง พวกเราต้องไปถึงฮุ่ยหนิงฝู่ก่อนเดือนสิบสอง มิฉะนั้นหิมะหนาจะปกคลุมทุกสิ่ง ถึงตอนนั้นทั้งสุนัขล่าเนื้อและม้าต่างแยกทิศทางไม่ออก”
เขามิได้กล่าวเกินจริง บัดนี้เข้าสู่เดือนสิบเอ็ดแล้ว หิมะเริ่มโปรยปราย
ฮุ่ยหนิงฝู่ย่างเข้าสู่เหมันตฤดู ทว่าอุณหภูมิบนทุ่งหญ้าก็เริ่มลดต่ำลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน
จางเจี๋ยฟูเดินเข้ามากล่าวว่า “พวกเราต้องไปถึงภายในสิบวัน”
กล่าวจบ เขาก็มองว่านเหยียนชาง
ว่านเหยียนชางถอนหายใจ มองผืนฟ้าและแผ่นดินอันกว้างใหญ่เบื้องหน้า แล้วกล่าวว่า “ด้วยสภาพอากาศเช่นนี้ การเคลื่อนทัพย่อมล่าช้า หากคิดจะไปให้ถึงภายในสิบวัน ก็ต้องเร่งเดินทัพ”
หยางไจ้ซิงสั่งเสียงดังว่า “ถ่ายทอดคำสั่งลงไป เร่งเดินทัพ วันหนึ่งต้องเดินให้ได้หนึ่งร้อยห้าสิบลี้!”
“ตูถ่ง (แม่ทัพคุมทัพ) อากาศเช่นนี้จะเดินทัพวันละหนึ่งร้อยห้าสิบลี้ เกรงว่าจะยากยิ่ง” ต๋าเอ่อร์ข่านกล่าวอย่างลำบากใจ
“เรื่องแค่นี้นับเป็นอะไร!” ว่านเหยียนชางโต้ทันควัน “เมื่อครั้งกระนั้น พวกเรานำกำลังพลลงใต้ไปปราบซ่ง...”