เนี่ยเอ๋อร์ป๋อจิ่นยังคงเร่งเร้าทหารแนวหน้าให้บุกเข้าหาช่องกำแพงเมือง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวผิดปกติจากด้านหลัง จึงอดหันกลับไปมองไม่ได้ กลับเห็นว่าด้านหลังอลหม่านไปหมด
เสียงม้าศึกร้องแผดก้องดังใกล้เข้ามา ท่ามกลางความพร่าเลือน ผู้คนมากมายกำลังแตกหนีกระเจิดกระเจิง
“เกิดอะไร...” เนี่ยเอ๋อร์ป๋อจิ่นกำลังจะถาม ทว่าความอลหม่านที่หนักหน่วงยิ่งกว่ากลับขัดจังหวะคำถามของเขา
เบื้องหน้าคือเสียงโห่ร้องสังหารยามบุกตีเมืองดังกึกก้องสะเทือนฟ้า ส่วนด้านหลังคือเสียงกีบม้าเหล็กของกองทัพซ่งคำรามก้อง
“กองทัพซ่งมาแล้ว!”
“กองทัพซ่งมาแล้ว?” เนี่ยเอ๋อร์ป๋อจิ่นชะงักงัน ไม่อาจตั้งสติได้อยู่ครู่หนึ่ง
ทว่าหานซื่อจงพุ่งมาถึงเบื้องหน้าแล้ว ราวกับเทพสังหาร
เนี่ยเอ๋อร์ป๋อจิ่นพลันรู้สึกว่าดวงตะวันเหนือศีรษะถูกเงาร่างสูงใหญ่ดุจขุนเขาบดบัง หัวใจพลันสั่นสะท้าน ทว่าไม่มีเวลาให้หนีแล้ว
อีกทั้งหานซื่อจงยังมาถึงรวดเร็วยิ่ง เนี่ยเอ๋อร์ป๋อจิ่นที่กำลังจดจ่ออยู่กับการบุกตีเมือง ไหนเลยจะคาดคิดว่าจู่ ๆ จะมีกองทหารม้าซ่งบุกโจมตีจากด้านหลัง
เห็นเพียงอาวุธทื่อในมือหานซื่อจงเหวี่ยงลงอย่างแรง ท่วงท่าฉับไวเด็ดขาด ฟาดเข้าที่ศีรษะของเนี่ยเอ๋อร์ป๋อจิ่น เขาครางอู้อี้แล้วล้มลงกับพื้น กระตุกอยู่สองสามครั้งก็สิ้นใจ
เพ่งพินิจดู บริเวณหมวกเกราะของเนี่ยเอ๋อร์ป๋อจิ่นที่ถูกฟาดยุบลงไป ศีรษะบิดเบี้ยวเสียรูปแล้ว
แม่ทัพใหญ่ถูกสังหาร ชาวจินรอบข้างยิ่งแตกตื่นจนทำอะไรไม่ถูก ต่างทิ้งสิ่งของที่ทิ้งได้แล้วหันหลังหนีกระเจิดกระเจิง
น่าขันนักที่ในประวัติศาสตร์ การศึกที่ต้าอี๋เจิ้น เนี่ยเอ๋อร์ป๋อจิ่นก็พ่ายแพ้ให้แก่หานซื่อจงเช่นกัน