ภายในสำนักราชกิจยังคงเงียบงัน
จ้าวติ่งกวาดตามองทุกคน ก่อนเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า “หากปล่อยให้เหรียญทองแดงไหลเข้าสู่แคว้นจิน ผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร ทุกท่านย่อมรู้แก่ใจ”
“ไม่มีผู้ใดคิดวิธีป้องกันได้เลยหรือ?”
ยังคงเงียบงัน
หวังจงหวังกล่าวขึ้นจากด้านข้างว่า “ในเมื่อป้องกันไม่ได้ ก็ใช้ธนบัตรเจียวเฉา!”
คำพูดของเขาจุดบรรยากาศอันเย็นเยียบให้ลุกโชนขึ้นในที่สุด
พลันมีคนออกมาสนับสนุน เช่น เฉียนไก่ รองเสนาบดีฮู่ปู้ฝ่ายซ้าย กล่าวว่า “ใช้ธนบัตรเจียวเฉาได้ หากใช้ธนบัตรเจียวเฉา แคว้นจินก็จะไม่กว้านซื้อ เพราะเก็บไว้นานเข้าธนบัตรเจียวเฉาย่อมชำรุด ชาวจินไม่มีทางแบกธนบัตรเจียวเฉามายังธนาคารต้าซ่งเพื่อแลกฉบับใหม่”
เรื่องธนบัตรเจียวเฉานั้น แท้จริงแล้วเป็นประเด็นถกเถียงกันอย่างมาก
เพราะชื่อเสียงในอดีตไม่สู้ดีนัก มีผู้คัดค้านมาโดยตลอด
หวังจงหวังเผชิญแรงกดดันอย่างหนักในการเป็นผู้นำผลักดันธนบัตรเจียวเฉา หลังผลักดันอยู่ครึ่งปี จึงค่อยเห็นผลที่ชิ่งหยวนฝู่ ขุนนางท้องถิ่นหลายแห่งในเหอเป่ยและเหอตงต่างยื่นฎีกาถึงสำนักราชกิจ แสดงความเห็นว่าธนบัตรเจียวเฉาเป็นสิ่งที่ทำตามอำเภอใจไม่ได้ พร้อมแจกแจงเหตุผลมามากมาย
กล่าวโดยสรุป ทุกคนเห็นพ้องกันว่าเหรียญทองแดงยังดีกว่า
แต่ยามนี้เกิดปัญหาขึ้นแล้ว เหรียญทองแดงไหลออกไปเป็นจำนวนมาก เพียงครึ่งปีกว่า ๆ ก็หายไปหลายแสนพวง
หากไม่มีชาวจินอยู่เบื้องหลังคอยยุยงส่งเสริม ใครจะเชื่อเล่า?
หลี่ฉุนโย่วคัดค้านทันที “เรื่องธนบัตรเจียวเฉามีความสำคัญยิ่ง ยังต้องค่อยเป็นค่อยไป”
หวังจงหวังตบโต๊ะดังปัง “พูดจาเหลวไหลสิ้นดี!”