เหล่าขุนนางใหญ่จากสองสำนักต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม เมื่อทราบข่าวศึกจากทุ่งหญ้า ทุกคนล้วนประหลาดใจ
ลวี่อี้ห้าวก้าวออกมาทันทีแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท เกรงว่าแผนใช้เงินตราจัดการแคว้นจินของพวกเรา คงต้องยุติลงเพียงเท่านี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“ท่านลวี่หมายความว่าอย่างไร?”
“เมื่อว่านเหยียนอูจู๋ทราบว่ากองทัพเรายึดครองทุ่งหญ้าได้ เขาย่อมไม่ยอมกล้ำกลืนความแค้นอีกต่อไปพ่ะย่ะค่ะ!”
“แล้วเขาจะทำอย่างไร?”
“เขาจะก่อศึกพ่ะย่ะค่ะ!”
“ตรงกับความประสงค์ของเรา!”
“ฝ่าบาทมิได้คิดจะรอให้ความเป็นอยู่ของชาวแคว้นจินย่ำแย่ลงไปอีก แล้วค่อยลงมือหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เวลานั้น เฉียนอวี้ชิงก้าวออกมากล่าวว่า “ขณะนี้ราคาข้าวในเยียนจิงขึ้นไปถึงสามก้วนต่อหนึ่งสือแล้ว ส่วนที่อวิ๋นจงราคาข้าวสูงถึงห้าก้วนต่อหนึ่งสือ อีกไม่กี่เดือนภายในแคว้นจินย่อมเกิดปัญหาเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ!”
“แต่ข่าวที่กองทัพเรายึดครองทุ่งหญ้าได้ เกรงว่าคงไปถึงหูว่านเหยียนอูจู๋แล้ว เขาคงไม่ยอมรอความตายอยู่เฉย ๆ!” ลวี่อี้ห้าวกล่าว “ดังนั้น เมื่อพิจารณาจากเรื่องนี้ การยึดทุ่งหญ้าในยามนี้อาจมิใช่เรื่องดี กระหม่อมเสนอให้ส่งทูตไปเยียนจิงโดยเร็ว เพื่อเจรจากับชาวจินเรื่องนี้พ่ะย่ะค่ะ”
“ท่านลวี่เซี่ยงกงหมายถึงคืนทุ่งหญ้าให้พวกเขาหรือ?”
“ไม่พ่ะย่ะค่ะ จงบอกชาวจินว่าพวกเราถูกบีบให้โต้กลับ ศึกครั้งนี้เป็นความเข้าใจผิด จุดประสงค์ก็เพื่อถ่วงเวลาชาวจิน”
จ้าวหนิงพยักหน้า
อวี๋ยุ่นเหวินก้าวออกมากล่าวว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมกลับเห็นว่า แม้แคว้นจินจะทราบเรื่องนี้และต้องการแตกหักกับราชสำนักเรา แต่กว่าศึกจะปะทุขึ้นจริงคงมิใช่เรื่องชั่วข้ามคืน อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาอีกหลายเดือน ในช่วงหลายเดือนนี้ ชาวจินย่อมตัดเส้นทางการค้าได้ยากยิ่ง กระหม่อมจึงเห็นว่าไม่จำเป็นต้องกังวลพ่ะย่ะค่ะ”