แท้จริงแล้วบุรุษมากมายต่างมีหลักเกณฑ์เดียวกันอยู่ในใจ: เจ้าจะลงมือกับข้าก็ได้ แต่ห้ามแตะต้องครอบครัวของข้า
“ไปเรียกเขามาเถิด”หลิวฉีกล่าว
“ขอถามท่านว่าจะจัดการกับเขาเช่นไร”หลิวรุ่ยถามหลี่ฟู่
“เตรียมการไว้แล้ว ให้เขากลับจิงเจาฝู่ก่อน เรื่องของเขาไว้หลังทำลายแคว้นเซี่ยแล้ว ฮ่องเต้จะทรงตัดสินให้เขาด้วยพระองค์เอง”
“จริงหรือ”หลิวรุ่ยมองหลี่ฟู่ด้วยความสงสัย คนในกองทัพอย่างพวกเขากับสำนักตรวจการทหารมีช่องว่างกั้นขวางกันมาแต่เดิม
“พระราชโองการที่ฮ่องเต้ทรงเขียนด้วยพระองค์เองอยู่ที่นี่ จะเป็นของปลอมได้อย่างไร อีกอย่าง มีแม่ทัพหลิวรับรองให้ ยังจะหลอกเขาได้หรือ หากเป็นเช่นนั้น ต่อไปแม่ทัพหลิวจะบัญชาการทัพทั้งสามได้อย่างไร”หลี่ฟู่หยิบพระราชโองการของจ้าวกวนเจียออกมา
“ดี ข้าจะไปเรียกเขามาเดี๋ยวนี้”หลิวรุ่ยไม่กล่าวสิ่งใดอีก
ผ่านไปครู่หนึ่ง หลิวรุ่ยก็กลับมาแล้วกล่าวว่า “แม่ทัพหลิว หลิวเฟิงออกไปฝึกกำลังพลนอกเมืองตั้งแต่เช้าตรู่ ยังไม่กลับมา”
“ออกจากเมืองไปแล้วหรือ”หลี่ฟู่ถามด้วยความประหลาดใจ
“อย่าเข้าใจผิด นี่เป็นการฝึกตามปกติของพวกเรา ต้องรักษาสภาพพร้อมรบอยู่เสมอ”
“ไปตามหา”หลี่ฟู่กล่าวหนักแน่น
“จำเป็นด้วยหรือ รอเขากลับมาก็พอแล้ว”
“จงไปตามหาเดี๋ยวนี้”หลิวฉีกล่าว
“เขาเป็นคนของข้า ข้ารู้จักเขาดี”
“จงไปเดี๋ยวนี้ เจ้าไปด้วยตนเอง”
“ขอรับ”
หลิวรุ่ยนำทหารม้ากลุ่มหนึ่งออกจากเมือง มุ่งหน้าไปยังบริเวณที่หลิวเฟิงอยู่
หลิวรุ่ยรู้ว่าทุกวันหลิวเฟิงฝึกทหารอยู่ที่ใด ทว่าเมื่อไปถึงกลับไม่พบเขา