ญี่ปุ่นเป็นประเทศหมู่เกาะที่เต็มไปด้วยภูเขาและถูกตัดขาดจากโลกภายนอก
สภาพเช่นนี้กำหนดให้พัฒนาการของญี่ปุ่นเป็นไปอย่างเชื่องช้า
เมื่อพัฒนาการล่าช้า ผู้คนมีจำนวนจำกัด ทรัพยากรก็มีจำกัด อีกทั้งภูมิประเทศยังซับซ้อน จึงไม่อาจเกิดขุมกำลังแบ่งแยกดินแดนอันแข็งแกร่งขึ้นในท้องถิ่น
ไม่เหมือนจงหยวนที่แทบมีศึกสงครามทุกปี ต่อให้เป็นยุคบ้านเมืองสงบ ก็ยังรบกับชนเผ่าป่าเถื่อนทางเหนือจนเลือดนองเป็นสายน้ำ
เมื่อเข้าสู่ยุคโกลาหล การแบ่งแยกอำนาจภายในย่อมเป็นเรื่องปกติ
การแบ่งแยกอำนาจในสมัยโบราณของจีนเกี่ยวข้องกับภูมิศาสตร์เป็นสำคัญ ภูมิประเทศก่อให้เกิดกลุ่มอำนาจทางทหาร
การผงาดขึ้นของกลุ่มอำนาจทางทหารก็ต้องอาศัยเกษตรกรรมและเศรษฐกิจเป็นรากฐาน
ดังนั้น กลุ่มกวนหลง กลุ่มทหารเหอเป่ย กลุ่มทหารจงหยวน กลุ่มทหารเจียงตง ตลอดจนกลุ่มทหารหวยซีในยุคหลัง ล้วนมีลักษณะเฉพาะของท้องถิ่นอย่างเด่นชัด
แต่ญี่ปุ่นไม่มีเช่นนั้น ที่ราบฟุกุโอกะซึ่งอุดมสมบูรณ์ที่สุด หรือก็คือดาไซฟุ ภายใต้กำลังการผลิตในยุคนี้ จะเลี้ยงดูกลุ่มทหารหวยซีขึ้นมาได้หรือ? หรือกลุ่มทหารหลงโหย่ว?
เห็นได้ชัดว่าย่อมไม่ได้
เมื่อเป็นเช่นนั้น จักรพรรดิประทับอยู่ในเกียวโต ก็ทรงวางพระทัยได้อย่างเต็มที่
แม้พระราชโองการของจักรพรรดิจะไปไม่พ้นเขตเกียวโต ก็ไม่เป็นไร
ก่อนการปฏิรูปเมจิ จักรพรรดิไม่เคยคิดหาหนทางควบคุมทั่วทั้งแผ่นดินเหมือนจักรพรรดิจีน
เหล่าจักรพรรดิรู้ดีว่าเรื่องนั้นไม่เป็นจริง ภูเขามีมากเกินไป เส้นทางคมนาคมก็ซับซ้อนเกินกว่าจะทำได้
กระทั่งแนวคิดเรื่องรัฐชาติในยุคใหม่ถือกำเนิดขึ้น ศัตรูภายนอกอันแข็งแกร่งจึงทำให้ชาวญี่ปุ่นเกิดฉันทามติที่จะรวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง
แน่นอนว่าในยุคนี้ย่อมเป็นไปไม่ได้