“วางใจเถิด เรื่องนี้กำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น” ฉินฮุ่ยมองชายตรงหน้า ชายผู้นี้ดูมีอายุราวสี่สิบกว่า เป็นขุนนางชั้นสูงชาวหนี่ว์เจิน ทว่ากลับสวมอาภรณ์หรูหรา กิริยาท่าทางก็หาเหลือความป่าเถื่อนหยาบกระด้างอย่างชาวหนี่ว์เจินไม่
กลับคล้ายบัณฑิตผู้ทรงความรู้เสียมากกว่า
“ไม่ทราบว่าฉินเซี่ยงกงคิดจะจัดการอย่างไร?”
“ฝ่าบาททรงไว้วางพระทัยเยว่เฟย จะให้สังหารเยว่เฟยโดยตรงย่อมเป็นไปไม่ได้ ต้องเริ่มลงมือจากหานซื่อจงก่อน อีกไม่นานหานซื่อจงก็จะถูกปลดจากตำแหน่งและคุมขัง ราชสำนักจะปรับเปลี่ยนแม่ทัพชายแดนครั้งใหญ่” ฉินฮุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ฉินเซี่ยงกงช่างมีความสามารถยิ่งนัก ข้าน้อยนับถือ”
“ข้าเพียงต้องการสิ่งที่เป็นของข้า” ฉินฮุ่ยกล่าว
“วางใจเถิด”
วันที่ 20 เดือนแปด ราชโองการจากราชสำนักถูกส่งด่วนไปยังฟู่โจวด้วยม้าเร็ว เปรียบได้กับการเดินทางแปดร้อยลี้ วางลงบนโต๊ะตรงหน้าหานซื่อจง
ข่าวแพร่ไปถึงฟู่โจว เหล่าแม่ทัพแห่งเหลียวตงต่างพากันแตกตื่น
วันนั้น หานซื่อจงกับอ๋องเหลียว จ้าวเฉิน เก็บสัมภาระแล้วออกจากฟู่โจว
เมื่อถึงปลายเดือนแปด ผู้พิทักษ์ใหญ่แห่งจวนผู้พิทักษ์อันตง อ๋องเหลียวจ้าวเฉิน และผู้พิทักษ์แห่งจวนผู้พิทักษ์อันตง หานซื่อจง ก็เดินทางมาถึงเปี้ยนจิง
เปี้ยนจิงกำลังปั่นป่วน ไม่ว่าจะเป็นสำนักตรวจการหรือสำนักตรวจการทหาร ต่างหยิบหลักฐานที่หลิวซูหมิงส่งมาโจมตีจ้าวเฉินกับหานซื่อจงอย่างบ้าคลั่ง
ทว่าหลังจากทั้งสองเดินทางมาถึงเปี้ยนจิง ความหวาดหวั่นของชาวเมืองก็คลี่คลายลงเล็กน้อย
แต่ก็ยังไม่อาจลบล้างความระแวงที่เหล่าขุนนางมีต่อพวกเขาได้
พลบค่ำวันนั้น จ้าวเฉินเพิ่งมาถึงเปี้ยนจิงก็ตรงไปยังจวนไช่