หลิวซูหมิงหยิบขึ้นมาดู สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที
“นี่...นี่มัน...”
ฉินฮุ่ยกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชาและเคร่งขรึมว่า “สินค้าที่เกี่ยวข้องอยู่กับข้าทั้งหมด อีกทั้งยังจับพยานมาได้แล้ว!”
“เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก เกรงว่าจะต้อง...”
ฉินฮุ่ยตบโต๊ะอย่างเดือดดาล พลางกล่าวว่า “เกรงว่าจะต้องอะไร! คนพวกนี้ช่างบังอาจนัก กล้าลอบติดต่อกับชาวจิน! เจ้าเป็นจือเซี่ยนแห่งตูหลี่แท้ ๆ กลับไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย!”
หลิวซูหมิงตกใจจนขาอ่อน แทบจะทรุดลงคุกเข่า
เขารีบกล่าวว่า “ฉินเซี่ยงกงโปรดระงับโทสะ เรื่องนี้ข้าน้อยไม่รู้เห็นด้วยเลยแม้แต่น้อย”
“ไม่รู้เห็นแล้วจะพูดให้จบในประโยคเดียวได้หรือ?” ฉินฮุ่ยตำหนิอย่างผ่าเผย “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเรื่องนี้ส่งผลร้ายแรงเพียงใด!”
“ข้าน้อย...”
“กองทัพแอบค้าขายกันเอง สิ่งของเหล่านั้นมาจากที่ใด แล้วจะหาเงินไปเพื่ออะไร?”
คำถามของฉินฮุ่ยประหนึ่งค้อนเหล็กกระหน่ำทุบลงบนอกของหลิวซูหมิง จนใบหน้าของเขาซีดขาวราวกระดาษ
การค้าขายในกองทัพเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไปในต้าซ่งก่อนที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจะขึ้นครองราชย์
ทว่าเมื่อฝ่าบาทขึ้นครองราชย์แล้ว นับแต่ปีจิ้งคังที่ 2 ซึ่งขับไล่ชาวจินออกไป การทหารและการปกครองก็เริ่มปฏิรูปอย่างค่อยเป็นค่อยไป
มีคำสั่งห้ามกองทัพประกอบกิจการค้าในทุกรูปแบบอย่างเด็ดขาด
โทษเบาคือถูกปลดจากตำแหน่ง โทษหนักย่อมถือเป็นกบฏ
บัดนี้ฉินฮุ่ยซึ่งเป็นขุนนางใหญ่และราชทูตผู้ได้รับพระบัญชาจากฮ่องเต้ เดินทางมาถึงเมืองตูหลี่ แล้วพบเรื่องนี้เข้า
เรื่องนี้ย่อมมิใช่โทษเบาอีกต่อไป
กล่าวอีกนัยหนึ่ง เรื่องนี้อาจถูกโยงไปถึงการก่อกบฏของกองทัพเหลียวตง
กองทัพเหลียวตงก่อกบฏ แล้วยังค้าขายกันใต้จมูกของเขาซึ่งเป็นจือเซี่ยนเมืองตูหลี่ ต่อให้เขามีปากเป็นหมื่นปาก ก็อธิบายให้กระจ่างไม่ได้