“ใช้ชาวซ่งจัดการอ๋องเว่ยหรือ?”
ว่านเหยียนต่านชะงักไปครู่หนึ่ง ข้อเสนอของว่านเหยียนชางเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยคิดถึงมาก่อน จึงเกินความคาดหมายอย่างสิ้นเชิง
“พ่ะย่ะค่ะ ใช้ชาวซ่งจัดการอ๋องเว่ย เพื่อรักษาบัลลังก์ต้าจินให้ฝ่าบาท”
“ชาวซ่งมีใจมักใหญ่ใฝ่สูง เกรงว่า...”
“เพียงรับปากว่าจะคืนเยียนอวิ๋นให้ชาวซ่ง จ้าวกวนเจียย่อมตอบรับข้อเรียกร้องของฝ่าบาทเป็นแน่” ว่านเหยียนชางกล่าวอย่างมีสีสัน
ว่านเหยียนต่านตรัสว่า “แต่เยียนอวิ๋นเป็นดินแดนที่มั่งคั่งที่สุดของต้าจิน จะยกให้ผู้อื่นตามใจได้อย่างไร?”
ว่านเหยียนชางกล่าวว่า “ฝ่าบาท ปัญหาของต้าจินยามนี้อยู่ตรงนี้ ดินแดนที่มั่งคั่งที่สุดแห่งนี้กลับมิอาจอยู่ในพระหัตถ์ของฝ่าบาท มิหนำซ้ำยังมิได้สร้างรายได้อันดีให้แก่ฝ่าบาท กลับทำให้กิจการบ้านเมืองเกิดความขัดแย้งและแตกแยก”
เมื่อได้ยินดังนั้น ว่านเหยียนเลี่ยงซึ่งยืนอยู่ด้านข้างก็รีบแสดงท่าทีทันที “ฝ่าบาท คำกล่าวของหลู่กั๋วกงมีเหตุผล อีกทั้งดินแดนเยียนอวิ๋นนั้น ไท่จู่เคยรับปากไว้ตั้งแต่สมัยของพระองค์ว่าจะคืนให้ชาวซ่ง ต้าจินของเราถือกำเนิดขึ้นในดินแดนภูเขาขาวกับสายน้ำดำแห่งนี้ หากใช้เยียนอวิ๋นระงับความวุ่นวายภายในราชสำนักได้ กระหม่อมเห็นว่าคุ้มค่า”
ว่านเหยียนต่านตกอยู่ในห้วงครุ่นคิด
วันที่ 22 เดือนหก ณ โรงสุราแห่งหนึ่งในซ่างจิง มีจดหมายลับถูกส่งต่อ ผู้ส่งสารหายลับไปในสายฝนพรำของคิมหันต์
หากมิใช่เรื่องทุ่งหญ้า ว่านเหยียนต่านคงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
ชัยชนะของกองทัพซ่งในทุ่งหญ้าส่งผลอย่างยิ่งต่อทั้งศัตรูภายนอกและการปกครองภายในของแคว้นจิน แรงกดดันในการป้องกันชายแดนเพิ่มสูงขึ้น ย่อมกระตุ้นความขัดแย้งภายในให้รุนแรงขึ้นเป็นระยะ