ปีจิ้งคังที่ 13 วันขึ้น 1 ค่ำ เดือนอ้าย หิมะตกหนักปกคลุมที่ราบสูงม่อเป่ย ทุ่งหิมะทอดยาวสุดลูกหูลูกตาไร้ร่องรอยสิ่งมีชีวิต เหลือเพียงเสียงลมพัดหิมะ
ยามฟ้าใกล้มืด ขบวนคนและม้าก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
พวกเขามุ่งหน้าเข้าใกล้เมืองวอหลู่ตัว
เมืองวอหลู่ตัวเคยเป็นเมืองหลวงเก่าของชาวฮุยกู่ในอดีต อาณาจักรข่านฮุยกู่ล่มสลายในช่วงปลายราชวงศ์ถัง ชาวฮุยกู่ส่วนหนึ่งอพยพลงใต้ไปยังแถบเหอเป่ย อีกส่วนหนึ่งอพยพไปทางตะวันตก
ผู้ที่อพยพไปทางตะวันตกคือชาวฮุยกู่เกาชางในปัจจุบัน
หลังชาวฮุยกู่จากไป เผ่าเค่อเลี่ยก็เข้ามาตั้งถิ่นฐานที่นี่
นอกเมืองวอหลู่ตัว มีกลุ่มคนกำลังรอคอยอยู่
ไม่นาน ขบวนคนและม้าที่อยู่เบื้องหน้าก็ทยอยมาถึง
ชายวัยราวสามสิบกว่าปีเดินเข้าไปหา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มยินดี ก่อนหัวเราะเสียงดังว่า “อันปาไห่ ลมอะไรหอบเจ้ามาถึงเผ่าเค่อเลี่ยของเรา?”
อันปาไห่พลิกตัวลงจากหลังม้า เมื่อพบกับฮูเอ่อร์จาฮูซือก็ยินดีไม่แพ้กัน ทั้งสองกอดกันด้วยความดีใจ
“ไม่ได้พบกันเสียนาน ฮูเอ่อร์จาฮูซือ!”
“นั่นสิ ครั้งก่อนที่พบกันก็เมื่อสิบปีก่อนแล้ว เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน!”
“ครั้งก่อนที่พบกัน พวกเรายังสู้รบกับชาวจินอยู่เลย!” อันปาไห่กล่าว
ฮูเอ่อร์จาฮูซือเอ่ยว่า “อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลย เชิญเข้าข้างในก่อน ข้าเตรียมสุราและเนื้อไว้แล้ว ไปดื่มกินให้อบอุ่นร่างกายกัน!”
ชาวเหมิงอู๋กลุ่มหนึ่งได้รับการต้อนรับเข้าเมืองวอหลู่ตัว
เมื่อนั่งลงแล้ว ทุกคนก็เริ่มกินเนื้อและดื่มสุราอย่างเอร็ดอร่อย
ฮูเอ่อร์จาฮูซือถามว่า “อันปาไห่ มาหาข้ามีธุระอันใดหรือ พวกเจ้าก่อศึกกับชาวจินอีกแล้ว ต้องการให้ข้าส่งทหารไปช่วยหรือ?”