เมื่อจางเปียวได้ยินฟ่านหนานเอ่ยถึงเรื่องความดีความชอบจากหัวพวกอนารยชนสามหัวก่อนหน้านี้ ก็รู้สึกว่าเรื่องร้ายกำลังจะเกิด
ก็จริงดังคาด ไอ้หนูจ้าวมู่หยุนนี่ช่างเอาเรื่องทุกกระเบียดนิ้ว พอได้ยินว่าหัวพวกอนารยชนสามหัวถูกแอบอ้างความชอบ ก็กระโดดออกมาโดยพลัน!
“จ้าวมู่หยุน เจ้า...เจ้าเหลวไหลอะไร รีบถอยไป! ท่านผู้ตรวจการยังมีธุระสำคัญ อย่าให้เสียเวลา มิเช่นนั้นเจ้าจะต้องรับผิด!” จางเปียวตวาดขึ้นทันที
ผิดสังเกตจริงด้วย!
สีหน้าฟ่านหนานพลันเคร่งขรึม
จงต้าหู่จ้องเขม็งไปที่จางเปียว “จางเปียว มันเรื่องอะไรกันแน่ เจ้าจงอธิบายมาให้ข้ากระจ่าง!”
ปกติเบื้องล่างแอบอ้างความดีความชอบ เขาก็แค่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น แต่นี่ต่อหน้าท่านรองเจ้ากรม เกรงว่าคงยากจะปิดบังได้!
“ท่านทั้งสอง ผู้ใต้บังคับบัญชาข้าขาดการอบรม ไร้ระเบียบวินัย โปรดอภัยด้วย! เฒ่าหาน รีบพาพวกมันหลบไป!”
จางเปียวเหงื่อแตกพลั่ก อธิบายอย่างลนลาน ไม่ได้ความ
“หัวหน้าจาง เหตุใดท่านจึงไร้ยางอายถึงเพียงนี้ ชัดๆ ว่าพี่จ้าวเป็นคนลาดตระเวนสังหารศัตรูได้สามหัว เหตุใดจึงกลายเป็นของท่านเสียได้!”
พอเห็นจ้าวมู่หยุนออกมาคัดค้านจางเปียว หวังเถี่ยจู้ก็ก้าวออกมาโดยไม่ลังเล “พี่ถัง เสี่ยวอู่ พวกเจ้าจงเป็นพยานให้พี่จ้าวเร็วเข้า!”
ถังเหยียนไห่กับเสี่ยวอู่ไม่คิดว่าตอนนี้จะต้องเลือกข้าง
ด้านหนึ่งคือผู้บังคับบัญชา ด้านหนึ่งคือสหายที่เพิ่งร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่สร้างผลงานมาด้วยกัน
ทว่า ทั้งคู่เพียงแค่ลังเลชั่วครู่ ก็ส่งเสียงดังว่า “หัวพวกอนารยชนสามหัวนั้น แท้จริงแล้วเป็นของสองสหายจ้าวกับเถี่ยจู้สังหาร มิใช่หัวหน้าจางเป็นผู้สังหาร!”
พูดจบ ทั้งคู่ก็ดูเหมือนถอนหายใจอย่างโล่งอก
ครานี้ ต้องฉีกหน้ากับจางเปียวอย่างสิ้นเชิง และต้องฝากชีวิตไว้กับจ้าวมู่หยุนอีกครั้ง
ชนะ ก็พลิกชะตา มีชีวิตที่ดี