"ท่านฟ่าน! ข้าน้อยมาช่วยช้าไป ขอโปรดอภัยโทษด้วย!"
ยังไม่ทันที่ฟ่านหนานและพวกจะลงจากเขา จงต้าหู่ก็มาถึงแล้วด้วยใบหน้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ หอบหายใจแรง ก้าวสามก้าวเป็นสอง รีบวิ่งขึ้นมาแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าฟ่านหนาน
ฟ่านหนานไม่ได้ถูกพวกอนารยชนจับตัวไป ชีวิตน้อย ๆ ของเขาก็เลยรอดมาได้
ส่วนฟ่านหนานจะตำหนิที่เขาเล่นตุกติกหรือไม่นั้น ก็คงต้องยอมรับไปตามกรรม
เขาหันไปมองจางเปียวและหานจงที่อยู่ด้านข้างด้วยความซาบซึ้งอย่างสุดซึ้ง
สมกับที่เคยตัดหัวพวกอนารยชนได้สามคน จางเปียวคนสนิทของเขาไม่ทำให้ผิดหวังจริง ๆ ยืนหยัดคุ้มกันร่วมกับองครักษ์ของฟ่านหนานจนกองหนุนมาถึง!
แต่ทำไมจางเปียวกลับหลบตา ไม่กล้าสบตากับเขาเลย?
"เป็นความผิดของข้าน้อยเอง ที่ทำให้ท่านฟ่านต้องตื่นตระหนก ขอท่านโปรดลงทัณฑ์ด้วย!"
ตอนนี้ฟ่านหนานไม่เป็นอะไรแล้ว ขอเพียงจงต้าหู่มีท่าทีสำนึกดีพอ ท่านฟ่านผู้ใจกว้างคงไม่ทำให้เขาลำบากนักหรอก!
จงต้าหู่ยังไม่ทันให้ฟ่านหนานปริปาก ก็รีบเอ่ยสารภาพผิดเสียงดังอีกครั้ง
"นายร้อยจงก็ไม่ได้ตั้งใจ ดีที่พวกอนารยชนล่าถอยไปแล้ว ข้าจะไม่สืบสาเหตุอีก!"
เห็นจงต้าหู่มีท่าทีจริงใจเช่นนี้ ฟ่านหนานก็ยิ้มแล้วพยุงเขาขึ้น
ในการเดินทางครั้งนี้ของฟ่านหนาน มีองครักษ์ตายไปสองคน นายทหารประจำตระกูลฟ่านถ่งบาดเจ็บเล็กน้อย ที่ปรึกษาอีกสามคนไม่ได้รับบาดเจ็บ
แม้ฟ่านหนานจะตื่นตระหนก แต่ก็ไม่ได้ตกไปอยู่ในเงื้อมมือพวกอนารยชน แผนที่สำรวจก็ยังคงอยู่ครบถ้วน
จงต้าหู่ก็ทำไปด้วยความหวังดีต่อความปลอดภัยของเขาจริง ๆ
หากจงต้าหู่ไม่ได้จัดเตรียมกำลังไว้ล่วงหน้า และรายงานขอความช่วยเหลือไปยังอำเภอซั่วโจว วันนี้ฟ่านหนานคงไม่ตายดี
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ไม่มีเรื่องที่จงต้าหู่ฉลาดเกินไปจนเสียการ พวกเขาลงมาจากยอดเขาเหอเยี่ยแล้วเจอพวกอนารยชน ก็คงหนีไม่รอดเหมือนกัน