ปัง!
เฉินชื่อไม่สนใจอะไรแล้ว เตะออกไปหนึ่งที
แต่เขาก็ไม่คิดว่าตัวเองจะไม่เหมือนเดิมแล้ว แรงเตะมหาศาลจนประตูนิรภัยเปิดออกอย่างง่ายดาย
เฉินชื่อตกใจมาก ดูเหมือนว่าเขาไม่ใช่แค่มองทะลุ แต่ร่างกายก็แข็งแกร่งขึ้นด้วย!
วินาทีต่อมา เขาก็พบสวี่เซียวเซียวที่นอนอยู่บนพื้น
ตอนนี้สวี่เซียวเซียวใส่เพียงเสื้อสายเดี่ยวตัวเดียว แต่ที่เท้ากลับมีรองเท้าส้นสูงคู่หนึ่ง ปากก็ครางเจ็บไม่หยุด
ในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นไข่เน่าและเหล้า พื้นนอกจากกองของเหลวไม่รู้ที่มา ยังมีเสื้อผ้าบางเบาถูกทิ้งเกะกะอีกด้วย
“แก๊ส!”
เฉินชื่อรีบวิ่งไปที่ห้องครัวปิดแก๊ส เปิดหน้าต่างระบายอากาศ หลังจากนั้นจึงค่อยๆ พยุงสวี่เซียวเซียวจากพื้นไปนอนบนโซฟา
“แกเป็นใคร ผู้ชายมันไม่ดีสักคน อยู่ห่างๆ อย่ามาแตะตัวฉันนะ!”
สวี่เซียวเซียวไม่รู้ว่าดื่มไปเท่าไหร่ มือก็โบกไปมาไม่หยุด
สายเดี่ยวของเธอรัดรูปมาก คอเสื้อปิดได้แค่ครึ่งเดียว หน้าท้องมีแผลชัดเจน และเลือดก็ไหลออกมาไม่หยุด
เฉินชื่อเข้าใจแล้ว ที่แท้เธอก็อกหักเหมือนกัน
เขาออกแรงย้ายเธอไปที่โซฟา ปากก็อธิบายไปด้วย:
“คุณสวี่ ผมเป็นเพื่อนบ้าน เฉินชื่อไงครับ”
สวี่เซียวเซียวหยุดมือ มองสำรวจเฉินชื่อ:
“แกเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง”
เฉินชื่อกังวลเล็กน้อย:
“ผมมาขอบคุณที่คุณพาผมไปโรงพยาบาล”
“ทำไมคุณดื่มเหล้าเยอะขนาดนี้ แก๊สยังเปิดอยู่ อันตรายมากเลยนะ”
สวี่เซียวเซียวทำหน้ารำคาญ พูดว่า: “ไม่ต้องมายุ่ง!”
“ตายไปเลยดีกว่า ตายให้หมด!”
พูดพลาง เธอเอื้อมมือไปหยิบเหล้า แต่วินาทีต่อมา คิ้วก็ขมวดแน่น ครางเจ็บออกมา:
“เจ็บ~”
ที่แท้ตอนที่ยื่นมือไป ก็ไปกระตุกโดนแผลที่หน้าท้อง
สวี่เซียวเซียวก้มลงเห็นแผล ก็ร้องไห้ด้วยความตกใจ:
“เลือด เลือดเยอะมาก!”
เฉินชื่อรีบปลอบ: “อย่ากลัวเลย แผลไม่ลึก กล่องพยาบาลของคุณอยู่ไหนครับ”
สวี่เซียวเซียวส่ายหัว: “ไม่มีของพวกนี้ อือๆๆ~ เจ็บจัง~”
เฉินชื่อหยิบกระดาษทิชชู่จากโต๊ะกาแฟโดยไม่ทันคิด แล้วเช็ดเลือดที่แผล
เพี๊ยะ!
มือของสวี่เซียวเซียวตบมาอย่างแรง จ้องเขาอย่างโกรธเคือง: “ไอ้หมา ไม่มีใครอนุญาตให้แกแตะตัวฉันนะ!”
เฉินชื่อเจ็บแขนไปหมด รู้สึกไม่ยุติธรรม: “คุณสวี่ ผมกำลังห้ามเลือดให้คุณนะครับ!”
สวี่เซียวเซียวเห็นเลือดที่ซึมออกจากแผลน้อยลงมาก สีหน้าจึงผ่อนคลายลง:
“ก็ได้ นับว่าฉันเข้าใจแกผิด”
“แต่มันยังเลือดไหลอยู่ ฉันต้องทำไง”
เฉินชื่อคิดสักครู่ เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาในหัว ตนเองมีสืบทอดแพทย์เต๋า มีวิธีรักษาบาดแผล
เฉินชื่อก็อยากลองความสามารถนี้ดูเหมือนกัน
“ผมช่วยห้ามเลือดให้คุณได้ แต่... มันอาจจะไม่สะดวกหน่อย”
คำพูดของเฉินชื่อเริ่มลังเลขึ้นมาก
สวี่เซียวเซียวมองแผล ไหนเลยจะสนใจ: “จะไม่สะดวกอะไร รีบๆ ทำให้ฉันที ฉันกลัวเลือด!”
เฉินชื่อพูดต่อ: “การห้ามเลือดต้องสัมผัสร่างกาย มือผมต้องวางที่...”
สวี่เซียวเซียวฟังจบ ชะงักไปสองวิ ก่อนจะมองเขาอย่างระแวง:
“เฉินชื่อ นี่แกไม่ได้คิดจะฉวยโอกาสกินเต้าหู้ฉันใช่ไหม”
ได้ยินดังนั้น เฉินชื่อรีบโบกมือ: “ผมไม่ได้คิดแบบนั้น ผมจะห้ามเลือดให้จริงๆ...”
สัดส่วนของสวี่เซียวเซียวดีเลิศจริงๆ ใครเห็นก็ยากจะไม่ใจเต้น
“งั้นก็มาเถอะ”
สวี่เซียวเซียวหวังแค่อยากให้จัดการให้เร็วๆ
เฉินชื่อรู้สึกประหม่า เขาก็เป็นครั้งแรก หวังว่าจะสำเร็จ
สายตาจับจ้องแผลที่หน้าท้อง มือค่อยๆ ยื่นไป
สัมผัสละเอียดลออจากฝ่ามือ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นไปถึงใบหูทันที
ผิวของสาวน้อยนี่ดีเกินไปแล้ว!
แม้ในใจจะหวั่นไหว แต่เหตุผลยังคงอยู่เหนือกว่า
เขาสงบจิตใจอย่างรวดเร็ว ใช้วิธีสืบทอดแพทย์เต๋า ระมัดระวังในการนำลมปราณในร่างกายไปยังบาดแผล
สวี่เซียวเซียวรู้สึกว่าแผลถูกห่อหุ้มด้วยไออุ่น ความเจ็บปวดเดิมหายไป กลับรู้สึกชาๆ คันๆ สบายอย่างบอกไม่ถูก
ความสบายนี้ทำให้กายใจเธอผ่อนคลายเป็นพิเศษ ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
ผ่านไปประมาณ 10 นาที เฉินชื่อย้ายฝ่ามือออก หน้าผากเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
เขาไม่คิดว่าแค่รักษาแผลตื้นๆ แผลเดียว กลับเกือบทำให้ลมปราณที่สะสมไว้หมดเกลี้ยง
“คุณสวี่ เมื่อกี้ต้องขอโทษด้วย...”
เฉินชื่อพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด
สวี่เซียวเซียวยังรู้สึกค้างคาใจ เธอก้มมองแผลแวบหนึ่ง ดวงตาก็เบิกกว้างทันที
“นี่... แผลนี่... หายแล้ว?”
เห็นว่าแผลตอนนี้เหลือเพียงรอยตื้นๆ นิดเดียว แม้แต่แผลเป็นก็ไม่มี
สวี่เซียวเซียวมองเฉินชื่ออย่างประหลาดใจ: “แกทำได้ยังไง”
“แกคงไม่ใช่สมาชิกทีมมายากลสะท้านโลกหรอกนะ!”
เฉินชื่อยิ้มแห้งๆ: “ใช่เลย ผมเล่นกลนี่แหละ”
เขาจะไม่ยอมรับเด็ดขาดว่าตนเป็นผู้ฝึกเซียน ตัวตนแบบนี้เปิดเผยออกไปง่ายๆ ไม่ได้
สวี่เซียวเซียวจับมือเขาทันที นัยน์ตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง: “แกทำอะไรได้อีก”
“ในทีมมายากลสะท้านโลกนี่เก่งกันทั้งนั้น แกต้องทำอะไรได้อีกแน่!”
ตอนนี้สายเดี่ยวของสวี่เซียวเซียวเลื่อนลงมาเกือบหมด ทิวทัศน์ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
“ผมยังมองทะลุได้ คุณเชื่อไหม”
เฉินชื่อพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก
แต่สวี่เซียวเซียวกลับตื่นเต้นกว่าเดิม: “จริงเหรอ ให้ฉันเห็นหน่อยเร็ว~”
แขนของเฉินชื่อถูกเธอเบียดจนคัน รีบพูดว่า: “คุณปล่อยผมก่อน...”
สวี่เซียวเซียวถึงยอมปล่อยอย่างไม่เต็มใจ แต่ในแววตากลับมีความเจ้าเล่ห์
เห็นเธอเหยียดขาเรียวยาวออก เสียงออดอ้อน:
“งั้นคุณดูสิ ฉันทำเล็บเท้าหรือยัง”
เธอพูดพลางไขว่ขาไปด้วย
เฉินชื่อไม่คิดว่าเธอจะเล่นใหญ่ขนาดนี้ รู้สึกลังเล:
“คุณสวี่ นี่... ไม่ดีมั้งครับ...”
สวี่เซียวเซียวกลอกตาใส่เขา: “อะไรคุณสวี่ เรียกฉันว่าพี่เซียวเซียว พี่บอกให้พูดก็พูด!”
หลังจากดื่มเหล้า สวี่เซียวเซียวก็เผด็จการมาก
เฉินชื่อกลืนน้ำลาย สูดลมหายใจตั้งสมาธิ มองเห็นได้อย่างชัดเจนอย่างรวดเร็ว:
“สีแดง...”
“สวยไหม”
เฉินชื่อพยักหน้าโดยไม่ทันคิด: “สวย~”
พอตั้งสติได้ รีบพูดเสริมอย่างร้อนรน:
“พี่เซียวเซียว บอกแล้วนะว่าจะไม่โกรธ!”
สวี่เซียวเซียวหน้าแดงก่ำ ดั่งดอกไม้ที่กำลังแย้มบาน
เธอเข้าใกล้เฉินชื่อ สายเดี่ยวหลุดลง เสื้อผ้าหล่นพื้น:
“น้องเฉินชื่ออย่าตกใจไป พี่ไม่กินคนหรอก”
“เท้าพี่ก็เจ็บจัง งั้นคุณมา...”