หลับตาลง พอลืมตาขึ้นอีกที
ฉู่หลานรู้สึกว่าภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ เมื่อวินาทีก่อนเขายังนอนสบายอยู่บนเตียงนวดนุ่มจนแทบจมลงไปได้ในศูนย์อาบน้ำ
หลังเปลี่ยนเป็นกางเกงในสีน้ำเงิน เขาก็เหลือบมองหน้าตาของหมอนวดคนที่สาม แล้วกำลังคิดอยู่ว่าจะต่อเวลาอีกสักชั่วโมงดีไหม
วินาทีถัดมา ร่างกายก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมาอย่างแรง
ราวกับถูกใครสักคนกระชากขึ้นจากน้ำอุ่น แล้วโยนลงไปในห้องน้ำแข็ง
พอฉู่หลานลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เห็นตรงหน้าก็ไม่ใช่ไฟบรรยากาศสีม่วงในศูนย์อาบน้ำแล้ว
“เกิดอะไรขึ้น?”
“เมื่อกี้ผมอยู่ร้านนวดเท้าไม่ใช่เหรอ? ที่นี่ที่ไหน?”
หัวใจฉู่หลานกระตุกวูบ เขาเผลอคิดจะลุกขึ้นนั่งโดยไม่รู้ตัว
แต่พอออกแรงที่แผ่นหลัง ก็สัมผัสได้ถึงดินเย็นชื้นเป็นผืนกว้าง
ฉู่หลานหันไปมอง แล้วถึงได้รู้ว่าตัวเองไม่ได้กำลังนอนอยู่บนเตียงนวดอะไรทั้งนั้น แต่กลับนอนเหยียดยาวอยู่ในหลุมดิน แถมตามตัวยังเปื้อนเศษหญ้ากับดินเป็นหย่อม ๆ
เขาค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น แล้วอาศัยแสงจันทร์เหนือศีรษะกวาดตามองไปรอบ ๆ
ตกกลางคืนแล้ว เวลาไม่ผิด
เขาจำได้ว่าตอนเข้าไปในศูนย์อาบน้ำก็เป็นเวลากลางคืน ตอนนี้ข้างนอกยังมืดอยู่เหมือนเดิม
แต่ปัญหาคือ...
พระจันทร์ส่องสว่างอยู่กลางฟ้า แต่ตัวเองกลับนอนอยู่ในหลุมดินกลางป่ารกร้าง ฉากนี้ดูยังไงก็ไม่เข้าท่าเลย!
“หรือว่าผมโดนจัดฉากหลอกไปปล้นไต? ไม่มั้ง! ยุคนี้แล้วนะ!”
ฉู่หลานพึมพำไปพลาง มือก็ไม่ชักช้า รีบเอื้อมไปคลำหลังเอว
คลำซ้ายแล้วก็คลำขวา คลำขวาเสร็จก็กดท้องดูอีกที
ไม่เจ็บ ไม่มีแผล แม้แต่รอยเข็มก็ยังหาไม่เจอ
แถม...
ไม่เพียงไม่มีอวัยวะส่วนไหนหายไป ฉู่หลานยังรู้สึกว่ามีกระแสอุ่น ๆ ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณทั่วร่าง
อุ่นสบายราวกับแช่น้ำพุร้อน อาการปวดเอวปวดหลังและความอ่อนเพลียเรื้อรังจากการนั่งทำงานในออฟฟิศนาน ๆ พลันหายไปหมดภายใต้การหล่อเลี้ยงของพลังนี้!
ดูเหมือนแรงก็เพิ่มขึ้นไม่น้อยด้วย
ตอนกำหมัดแน่น เขารู้สึกได้ถึงแรงพองตึงที่ฝ่ามืออย่างชัดเจน
“แบบนี้... น่าจะถือเป็นเรื่องดีใช่ไหม?”
ฉู่หลานกลืนน้ำลาย แม้จะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ไม่ได้แขนขาดขาขาด แถมยังเหมือนได้เจอโอกาสวิเศษอะไรสักอย่างด้วย
เขาตั้งสติ ใช้มือทั้งสองข้างยันผนังหลุม แล้วค่อย ๆ ปีนออกจาก “หลุมดิน” นี้ ตั้งใจจะดูเสียก่อนว่าข้างนอกเป็นที่แบบไหน
แต่เพิ่งโผล่หัวออกไปได้ครึ่งเดียว ดวงตายังไม่ทันปรับเข้ากับแสงด้านนอก
จู่ ๆ!
หัวคนที่สวมชุดศพขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยปื้นศพสีเขียวคล้ำ ผิวหนังเหี่ยวแห้งราวกับซากศพตากแห้ง ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉู่หลานโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ปลายจมูกแทบชนกันอยู่แล้ว!
ดวงตาขุ่นมัวสีขาวคู่นั้นจ้องเขาเขม็ง ปากอ้าค้าง กลิ่นเน่าเหม็นโชยเข้าปะทะหน้า
“เชี่ยเอ๊ย—!!”
ฉู่หลานสะดุ้งสุดตัวจนขนลุกชันไปทั้งร่าง
มือเท้าอ่อนแรง เขาร่วงกลับลงไปในหลุมดินดัง “ตุ้บ” ท้ายทอยกระแทกผนังหลุมจนเจ็บจี๊ด ต้องเบ้หน้าแยกเขี้ยว
ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นจากพื้นแล้วมองหาอะไรสักอย่างไว้ป้องกันตัว ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นอีก!
แสงเย็นวาบหนึ่งแทงทะลุเข้าไปจากท้ายทอยของซอมบี้!
มีเสียง “ฉึก” อู้อี้ดังขึ้น คมมีดแทงทะลุหัวซอมบี้ออกมาจากปากที่ยังอ้าหุบอยู่ ปลายมีดยังหยดเลือดสีดำแดง
จากนั้นข้อมือที่ถือมีดก็พลิกเปลี่ยนท่าอย่างคล่องแคล่ว คมมีดตวัดลากในแนวขวาง—
“ฉัวะ!”
หัวซอมบี้ถูกหั่นออกเป็นหลายชิ้นราวกับผ่าฟักทอง ชิ้นส่วนกลิ้งกระจายไปทั่วพื้น ชิ้นหนึ่งเกือบกระเด็นมาโดนหน้าฉู่หลานด้วยซ้ำ
ฉู่หลาน: “...”
เขาจ้องภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย สมองขาวโพลนไปหมด
หลังซอมบี้ไร้หัวล้มตึงลงกับพื้น ฉู่หลานถึงได้มองเห็นคนที่ยืนอยู่ด้านหลังมันชัด ๆ
เป็นผู้หญิง!
ผมยาวตรงสีดำปล่อยสยายตามสบาย เสื้อผ้าที่สวมดูเก่า แถมยังเปื้อนโคลนกับคราบเลือดอยู่ไม่น้อย ทั้งตัวให้ความรู้สึกมอมแมมซกมก
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังปิดบังใบหน้าขาวสะอาดและดูหมดจดของเธอไม่ได้
พูดกันตามตรง นอกจากจะดูซกมกไปสักหน่อยแล้ว สาวคนนี้ก็นับว่าเป็นสาวสวยคนหนึ่ง
เพียงแต่...
มือซ้ายของเธอถือมีดซูชิ มือขวาถือมีดทำครัวเล่มใหญ่ ภาพลักษณ์ดุดันสะเทือนใจแบบนี้ช่างทำให้เชื่อมโยงเธอเข้ากับคำว่า “สาวสวย” ได้ยากเหลือเกิน
โดยเฉพาะท่วงท่าตอนฟันเมื่อครู่ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวฉู่หลานกลับเป็น...
ท่านี้เหมือนหัวเฉียงที่ขายแตงโมคนนั้นไม่มีผิด!
ไม่สิ!
ฉู่หลานส่ายหัวแรง ๆ สลัดความคิดเหลวไหลนั้นออกไป
พระจันทร์ส่องกลางฟ้า กลางป่ารกร้าง ซอมบี้ แล้วก็สาวสวยถือมีดคู่...
ยิ่งมองสถานการณ์ตรงหน้า ฉู่หลานก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ฉากแบบนี้ทำไมยิ่งดูยิ่งเหมือนเหตุการณ์ในมังงะเรื่องหนึ่งที่เขาเคยอ่านมา?
“เดี๋ยวนะ... ผมคงไม่ได้ทะลุมิติมาอยู่ในเรื่องใต้หล้าผู้ไร้เทียมทานหรอกนะ?!”
หัวใจฉู่หลานกระตุกวูบ
“ถ้าอย่างนั้น ไอ้ความรู้สึกอุ่น ๆ ที่แผ่ไปทั่วร่างก่อนหน้านี้ คงจะเป็น... พลังชี่ฟ้ากำเนิดสินะ?!”
เพราะชื่อของฉู่หลานต่างจากตัวเอกจางฉู่หลานในเรื่องใต้หล้าผู้ไร้เทียมทานแค่ตัวอักษรเดียว เขาจึงรู้จักผลงานเรื่องนี้เป็นอย่างดี
ไม่ว่าจะเป็นมังงะหรืออนิเมะที่ดัดแปลงภายหลัง เขาก็ตามดูมาหมด
เนื้อเรื่อง ตัวละคร และการวางโลก แม้จะไม่ถึงกับจำได้ทุกอย่าง แต่ก็รู้สักเจ็ดแปดส่วน
แต่ปัญหาคือ—
“โคตรซวย!!”
“ถ้าจะให้ทะลุมิติทั้งที ก็ส่งผมไปเป็นคนที่มีชีวิตดีกว่านี้หน่อยสิ! ทำไมต้องมาเป็นจางฉู่หลานด้วย!”
นอกจากหน้าตาดี ดูสะอาดสะอ้านและหล่อเหลาอยู่บ้างแล้ว
ตัวจางฉู่หลานที่เป็นตัวเอกนี่มีแต่เรื่องชวนปวดหัวเต็มไปหมด!
เริ่มจากตัวตนของเขาก็อ่อนไหวสุด ๆ เพียงเพราะวิชา “ต้นกำเนิดชี่กายา” ที่ไม่มีอยู่จริง
ตั้งแต่เข้าสู่โลกภายนอก เขาก็ถูกคนทั้งโลกผู้มีพลังพิเศษจ้องตาเป็นมัน ใคร ๆ ก็อยากรีดผลประโยชน์จากตัวเขา ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็โดนเล่นงานตลอด
พลาดนิดเดียวก็อาจโดนสับเป็นชิ้น ๆ!
ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ เพื่อให้เขารักษาพรหมจรรย์เอาไว้ จะได้ฝึกอสนีหยางทั้งห้า
จางหวยอี้ถึงกับลงข้อห้ามที่เรียกว่า “ชาดแดงเฝ้าพรหมจรรย์” ไว้บนตัวเขาตั้งแต่ยังเด็ก!
ขณะที่คนวัยเดียวกันกำลังโลดแล่นในสนามรักอย่างเมามัน จางฉู่หลานกลับถึงขั้น... เล่นว่าวก็ยังไม่ได้!
จะบอกว่าเขาแค่เหมือนอาปินที่ผลการเรียนไม่ดี ก็คงไม่ใช่
ตัวเอกที่แม้แต่ “นักบิน” กับ “ทะยานขึ้นฟ้า” ก็ทำไม่ได้แบบนี้ ช่างน่าเวทนาเกินไปแล้วโว้ย!
แล้วตอนนี้...
เขากลายเป็นคนคนนั้นไปแล้ว!
ยิ่งฉู่หลานคิดก็ยิ่งใจสลาย สีหน้าท่าทางแทบพังไปหมด
แต่ขณะที่ฉู่หลานกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในหลุมดิน พึมพำกับตัวเองไม่หยุด
เฝิงเป่าเป่าด้านนอกก็จัดการซอมบี้ที่กรูกันเข้ามาได้หลายตัวแล้ว
เธอลงมือรวดเร็วมาก มีดคู่พลิกวูบไปมาจนแทบมองไม่เห็นท่าทางส่วนเกิน ทุกครั้งที่ฟันก็ลงตรงจุดตายของซอมบี้อย่างแม่นยำ เรียกได้ว่าฟันง่ายเหมือนหั่นผัก
เฝิงเป่าเป่าฟันไปพลาง เหลือบมองไปทางหลุมดินเป็นครั้งคราว ราวกับกำลังสังเกตปฏิกิริยาของฉู่หลานที่อยู่ในนั้น
แต่หลังจากมองอยู่นาน ก็เห็นว่าฉู่หลานไม่มีทีท่าว่าจะลงมือแม้แต่น้อย
พอซอมบี้ระลอกใหม่กรูกันเข้ามา เฝิงเป่าเป่าก็ไม่คิดจะลงมืออีก
เธอเก็บมีดทำครัว เอียงคอมองฉู่หลานในหลุมดิน—ไม่สิ พูดให้ถูกคือฉู่หลานในสุสาน—แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“จัดการพวกมันเองนะพี่สาวไม่อยู่เป็นเพื่อนแล้ว!”
“เดี๋ยวก่อน ผม...”
ฉู่หลานเผลอตะโกนเรียกเฝิงเป่าเป่า แต่ยังพูดไม่ทันจบ เธอก็แตะปลายเท้าแล้วกระโดดต่อเนื่องหลายครั้ง ร่างเคลื่อนผ่านป่าทึบไปราวกับภูตผี
ใช้เวลาไม่กี่อึดใจ เธอก็หายเข้าไปในส่วนลึกของป่ามืดสนิท ไม่เหลือแม้แต่เงา
ฉู่หลาน: “...”
“ให้ตายสิ!”
ฉู่หลานมองไปยังทิศทางที่เฝิงเป่าเป่าหายลับไป ทั้งตัวถึงกับอึ้งไปเลย
ถ้าเป็นจางฉู่หลานคนเดิม ก็ไม่มีอะไรให้ต้องกลัวจริง ๆ
เขาไม่ใช่พวกแกล้งทำเป็นหมูเพื่อกินเสือ แต่มีฝีมือจริงอยู่กับตัว!
ทั้งคาถาแสงทองและอสนีหยางทั้งห้าก็เชี่ยวชาญหมด
สำหรับจางฉู่หลานที่ใช้วิชาเหล่านี้ได้ ซอมบี้ตรงหน้าพวกนี้ไม่ใช่เรื่องยากเลย ใช้หมัดไม่กี่ครั้งก็จัดการได้แล้ว
แต่สำหรับฉู่หลาน...
“ไอดีใหม่ของผมนะ! อย่ามาทำแบบนี้สิ!!”
ฉู่หลานแทบร้องไห้ไม่มีน้ำตา
เขาเป็นมือใหม่เอี่ยมที่ยังไม่เคยสัมผัสพลังชี่ด้วยซ้ำ จะเอาอะไรไปสู้กับซอมบี้พวกนี้? เอาหัวไปชนหรือไง?
โชคดีที่ในจังหวะที่ฝูงซอมบี้ส่งเสียงคำรามพลางล้อมเข้ามา ฉู่หลานกำลังยึดหลักสำคัญว่าเมื่อสู้ไม่ไหวก็ต้องหนี และเตรียมเผ่นแน่บอยู่พอดี
【ติ๊ง!】
เสียงแจ้งเตือนใสกังวานดังระเบิดขึ้นในหัวฉู่หลานโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
【นักเดินทางไกล ผู้เป็นลูกแห่งดาวเคราะห์ฟ้า รับพรจากมารดาแห่งดาวเคราะห์ฟ้าไปเถอะ—ระบบทางเลือก เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการแล้ว!】
ฉู่หลาน: “???”
“นี่มัน... หรือว่าจะเป็นสิ่งนั้น!”
ยังไม่ทันได้คิดออกว่าเกิดอะไรขึ้น แผงหน้าจอสีน้ำเงินกึ่งโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาแล้ว
【ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังเผชิญกับทางเลือกครั้งสำคัญในชีวิต โปรดเลือก:】
【1. ซ่อนคม รอจังหวะ ปกปิดตัวตน แล้วแกล้งทำเป็นหมูเพื่อกินเสือต่อไป รางวัล: ผสานทักษะบุตรแห่งโชคชะตาอย่างสมบูรณ์แบบ + โล่เต่าศักดิ์สิทธิ์ อาวุธวิเศษระดับสูง!】
【2. สู้ให้มันสะใจ! รางวัล: ผสานทักษะบุตรแห่งโชคชะตาอย่างสมบูรณ์แบบ + พลังฝึกฝนบริสุทธิ์ 100 ปี!】