ครั้งนี้ไม่ต้องพิมพ์แล้ว
เสิ่นโย่วหนิงพยักหน้าน้อย ๆ
จี้ซูอี้คลี่ยิ้มที่มุมปาก
“ดี ถือว่าตกลงกัน”
…
กลับถึงบ้านแล้ว จี้ซูอี้โอนเงินส่วนที่เหลือให้ลุงกับป้าตามที่ตกลง
บัตรนี้เสิ่นโย่วหนิงเป็นคนให้จี้ซูอี้
ในความทรงจำของร่างเดิมมีรหัสบัตรอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นจี้ซูอี้คงต้องหน้าหนาเคาะประตูรบกวนเสิ่นโย่วหนิงที่กำลังจัดการเอกสารบริษัทอีกครั้ง
ในบัตรนี้น่าจะมีเงินหลายล้าน แต่น่าเสียดายที่ร่างเดิมใช้จ่ายเกินตัว จี้ซูอี้เองก็ไม่รู้ว่ามีเงินอยู่เท่าไหร่
จนกระทั่งข้อความแจ้งโอนเงินจากธนาคารส่งมา
จี้ซูอี้มองเลขศูนย์ที่เรียงกันจนแทบนับไม่ถ้วน แล้วบีบแขนตัวเองแรง ๆ
“พระเจ้า ศูนย์เยอะขนาดนี้เรื่องจริงเหรอ?”
กับการกลายเป็นคุณนายเศรษฐี จี้ซูอี้ยังไม่รู้สึกสมจริงเท่าไหร่
ความรู้สึกที่ชัดเจนที่สุดก็คือเมื่อเช้าออกจากโรงพยาบาลมานั่งรถหรูกลับบ้าน ในห้องนอนของเธอกับเสิ่นโย่วหนิงวางของเก่าโบราณสุดเชยไว้กองหนึ่ง
รสนิยมของร่างเดิมนี่ทำไมเหมือนจักรพรรดิเฉียนหลงเลยนะ
อะไรที่ฉูดฉาดก็ซื้อเข้าบ้าน
ตอนจี้ซูอี้เห็นครั้งแรก อยากจะขุดหลุมหลบลงไปอยู่ในดินเหลือเกิน
ถึงของพวกนี้จะเป็นร่างเดิมซื้อมา แต่ตอนนี้เจ้าของร่างนี้คือเธอ ที่น่าอายที่สุดคือเธอมีความทรงจำของร่างเดิมด้วย
จี้ซูอี้ยังไม่ทันเตรียมตัวก็เจอสภาพตายทางสังคม แถมต่อหน้าเมียด้วย!
เธอกอดแจกัน “โอ่อ่าหรูหรา” จะย้ายออก เสิ่นโย่วหนิงมองเธอด้วยแววตาประหลาดเต็มที่
จี้ซูอี้เอามือก่ายหน้าผากยิ้มเจื่อนในใจ สีหน้าแบบนี้ของเสิ่นโย่วหนิงกลับเตือนเธอว่า ร่างเดิมเคยย้ายเฟอร์นิเจอร์ไม้แดงสไตล์เรียบง่ายของเสิ่นโย่วหนิงออกไปหมด