จ้องมองแผ่นหลังของจี้ซูอี้ที่เดินห่างออกไป
ในใจของเสิ่นโย่วหนิงมีความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก อึดอัด
เธอก้มหน้ามองโน้ตในมือถือ
หยิบปากกาขึ้นมาเขียนอย่างเชื่องช้า
จี้ซูอี้เอ่ยถึงเรื่องตอนเด็ก
เสิ่นโย่วหนิงจำได้ว่าเคยถูกคุณครูหัวเราะเยาะว่าลายมือขี้เหร่
หลังจากนั้นอีกนาน
จี้ซูอี้จะยัดขนมใส่กระเป๋านักเรียนของเธอเป็นประจำ สอดไว้ในโต๊ะเรียนของเธอ
แล้วร่างเล็ก ๆ ก็จะซบลงตรงหน้าโต๊ะเรียนของเธอ อ้อนวอนด้วยเสียงไร้เดียงสา
"โย่วหนิง สอนฉันเขียนหนังสือหน่อยนะ"
"ในห้องเราเธอเขียนหนังสือสวยที่สุดเลย พวกนั้นฉันไม่ชอบ ฉันไม่เรียนหรอก!"
"ได้ไหม ๆ!"
"ดูสิ นี่นมกล้วยที่ฉันชอบที่สุดเลย ให้เธอแล้วนะ"
ตอนพูดก็ก้มหน้าน้ำเสียงเจือความเอาแต่ใจ ไม่รอให้ปฏิเสธก็ยื่นนมกล้วยมาตรง ๆ
นึกถึงน้ำอุ่นที่เพิ่งดื่มหมดไปเมื่อครู่
เสิ่นโย่วหนิงกัดริมฝีปากบางแน่น
จี้ซูอี้เติบโตขึ้นแล้วจริง ๆ จะไม่ใช้วิธีไร้เดียงสาบังคับให้เธอดื่มนมกล้วยอีกต่อไป
มีแต่จะ "ชุ่มฉ่ำเงียบเชียบ" วางน้ำอุ่นที่เธอต้องการไว้บนโต๊ะหัวเตียงให้
เสิ่นโย่วหนิงรู้สึกจริง ๆ ว่าเธอน่าหมั่นไส้เหลือเกิน
ตอนที่จี้ซูอี้ทำไม่ดีกับเธอ เธอกลับหวังให้จี้ซูอี้ดีกับเธอมากขึ้น
ตอนนี้จี้ซูอี้ดีกับเธอสมใจแล้วจริง ๆ
เสิ่นโย่วหนิงกลับอยากให้จี้ซูอี้ "แข็งกร้าว" กับเธอสักครั้งเป็นบางคราว
เหมือนตอนที่บังคับยัดนมกล้วยให้เธอยังไงยังงั้น
…
จี้ซูอี้ที่ออกไปเติมน้ำไม่กล้าปล่อยให้ภรรยารอนาน
เธอใส่รองเท้าแตะรีบกลับมาอย่างรวดเร็ว