“หล่อนไม่ได้รักเจ้าจริงใจเลย โย่วหนิง ทุกสิ่งที่หล่อนทำตอนนี้ ก็แค่กลัวเจ้าเอ่ยหย่า แล้วหล่อนจะกลายเป็นคนล้มละลายอย่างไร้เยื่อใย”
เสิ่นชิงเฟิงเยาะเย้ยจี้ซูอี้
และประโยคนี้ จี้ซูอี้ก็เคยพูดไว้กับเสิ่นโย่วหนิงในห้องผู้ป่วยตั้งแต่แรก
เสิ่นโย่วหนิงไม่ใส่ใจ
ระหว่างภรรยาที่แต่งงานกันแล้ว ความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์ใจต่างหากที่หาได้ยากยิ่ง
เสิ่นโย่วหนิงไม่ได้วาดหวังถึงขั้นนั้น
นางเพียงขอให้ได้ใช้ชีวิตอย่างราบรื่นกับจี้ซูอี้ก็พอ
หากอาเขยเพียงแค่มาหานาง เกลี้ยกล่อมให้นางหย่ากับจี้ซูอี้ ให้จี้ซูอี้ยอมสละสวนที่คุณย่ามอบให้แต่โดยดี
เสิ่นโย่วหนิงคิดว่านางไม่จำเป็นต้องพูดคุยกับอาเขยต่ออีกแล้ว
ซูอี้กลับมาแล้ว
นางสมควรไปพบภรรยาของนาง
ไม่ใช่อยู่ที่นี่ฟังเสิ่นชิงเฟิงตวาดและออกคำสั่งกับนางด้วยน้ำเสียงของผู้ใหญ่
หมุนตัวกำลังจะก้าวเดินไปข้างหน้า แววตาของเสิ่นชิงเฟิงฉายแวบดุร้าย
เขาซ่อนมีดสั้นเล่มเล็กไว้ในแขนเสื้อ เร่งฝีเท้าจะตามเสิ่นโย่วหนิงให้ทัน
“โย่วหนิง!”
จี้ซูอี้ที่วิ่งขึ้นบันไดมาอย่างหอบเหนื่อยยังไม่ทันได้หายใจทัน นึกไม่ถึงว่าเงยหน้าขึ้นมาจะเห็นเสิ่นชิงเฟิงชูมีดสั้นหมายจะทำร้ายเสิ่นโย่วหนิง!
ไม่มีเวลาให้คิดมาก
เมื่อครู่ตอนขึ้นบันได จี้ซูอี้ก็เกือบข้อเท้าพลิกเพราะใจร้อน ตอนนี้ได้แต่ทนฝืนความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่เท้า
เกือบจะพุ่งตัวมาถึงข้างกายเสิ่นโย่วหนิงด้วยความเร็วสูงสุด
ได้ยินจี้ซูอี้ร้องเรียกเสียงดัง คิ้วและหางตาของเสิ่นโย่วหนิงเพิ่งจะเริ่มระบายด้วยความยินดี ทั้งร่างก็ถูกจี้ซูอี้ที่โผเข้ามาโอบกอดไว้ในอ้อมแขน
ใช้มือประคองท้ายทอยของเสิ่นโย่วหนิง จี้ซูอี้กังวลถึงขีดสุด