"เอ่อ… โย่วหนิง เมื่อกี้เป็นอาเขยกับอาม้าของฉันโทรมาคุยด้วย ไม่ได้รบกวนเธอใช่ไหม"
จี้ซูอี้เดินเข้ามา ตัดสินใจที่จะปรับตัวให้เข้ากับบทบาทภรรยาที่ดี เธอยื่นมือไปรับถุงกระดาษที่เสิ่นโย่วหนิงถือมาตลอดทาง
บนถุงมีกระดาษโน้ตแปะอยู่ กระดาษน่ารัก บนนั้นวาดรูปหมีสีน้ำตาลตัวเล็ก ๆ
ดูออกเลยว่าเป็นการ์ดของร้าน
นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องของเสิ่นโย่วหนิงคีบการ์ดขึ้นมา แล้วยื่นส่งให้
จี้ซูอี้รับมา
บนนั้นเขียนว่า: [เธอ ช่วงนี้ อารมณ์ไม่ดี ของหวาน กินแล้วอารมณ์ดีขึ้น]
จี้ซูอี้ศึกษามาหลายวันแล้วว่า คนที่เป็นใบ้เพราะไม่ได้พูดเป็นเวลานาน คำช่วยเสริมอารมณ์จะออกมาค่อนข้างห้วน
เสิ่นโย่วหนิงเขียนใหม่หลายรอบ ให้พนักงานในร้านดู กว่าจะเอามาให้เธอได้
ในใจพลันรู้สึกตื้นตัน
จี้ซูอี้พยักหน้า
สาเหตุที่เธออารมณ์ไม่ดีก็เพราะเพิ่งมาอยู่ที่นี่ รู้สึกไม่ปลอดภัย ไม่ไว้ใจโลกที่แปลกใหม่นี้
แต่ก็ยังดีที่จี้ซูอี้ได้รับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมาส่วนใหญ่ ไม่ถึงกับมืดแปดด้าน กลายเป็นคนปัญญาอ่อน
"โย่วหนิง มาทานด้วยกันสิ"
"เยอะขนาดนี้ ถ้าฉันทานคนเดียวหมด ก็กลายเป็นหมูแล้วสิ"
สำหรับการป้อนของเสิ่นโย่วหนิง จี้ซูอี้ยินดีรับด้วยความเต็มใจ เธอแกะห่ออย่างคล่องแคล่ว แล้วจัดขนมใส่จาน
ไม่คิดว่าเธอจะชวนตน เสิ่นโย่วหนิงลังเลเล็กน้อยก่อนดึงเก้าอี้ออกนั่ง
เมื่อก่อน จี้ซูอี้ไม่เคยรอกินข้าวรอนอนด้วยเลย
แม้สองคนจะอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ต้องเจอะเจอกันทุกเมื่อเชื่อวัน แต่ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับตอนเป็นเพื่อนร่วมห้องที่โรงเรียนเลย