การหลบหนีอาจน่าอาย แต่มันก็มีประโยชน์
จี้ซูอี้เม้มปากพูดว่า "ลาก่อน" จากนั้นก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าผละหนีไปอย่างรวดเร็ว
เหลือเพียงเฉินหลีที่ถูกยัดเยียดภาพหวานเลี่ยนให้ชมเต็มตา พลางแอบบีบต้นขาตัวเอง
นางรู้สึกว่าวันนี้ตอนออกจากบ้านคงไม่ได้ดูปฏิทินแน่ ถึงได้เห็นเรื่องผิดวิสัยมากมายเช่นนี้
…
ไม่เหมือนกับความตกใจของเฉินหลี
เสิ่นโย่วหนิงเอานิ้วชี้แตะที่แก้มนุ่มนิ่ม สัมผัสถึงความชุ่มชื้นที่จี้ซูอี้ทิ้งไว้
หัวใจนางเต้นระรัว ปลายนิ้วออกแรงเช็ด
รอยลิปสติกบาง ๆ จึงติดอยู่บนลายนิ้วมือ
จ้องมองรอยแดงบาง ๆ บนปลายนิ้ว เสิ่นโย่วหนิงเม้มริมฝีปาก ยิ้มบาง ๆ ที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
นางเดินกลับเข้าไป
ยอมรับการรักษาในวันนี้แต่โดยดี
กำไลลูกปัดสีเขียวมรกตที่ห้อยอยู่บนข้อมือของเสิ่นโย่วหนิงกระทบกันเบา ๆ เสียงใสกังวานเหมือนลำธารบนภูเขากระทบหิน ระย้าหลุ่ยแกว่งไกวเล็กน้อย
เฉินหลีรีบเดินตามไป
…
มาถึงบริษัท
คราวนี้จี้ซูอี้พูดคุยกับผู้สัมภาษณ์ได้ราบรื่นมาก อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายก็แจ้งให้ทราบล่วงหน้าว่า ภายใต้เงื่อนไขที่ยังไม่ได้เป็นพนักงานประจำ สวัสดิการหลายอย่างย่อมไม่เท่าเทียมกับพนักงานประจำ
เรื่องนี้ จี้ซูอี้เข้าใจดี
"นอกจากงานเกมหลักแล้ว บริษัทเรายังรับงานจ้างภายนอกด้วย ซึ่งไม่รวมถึงการสร้างสรรค์เกม แต่ก็ถือเป็นงานด้านศิลปะเช่นกัน ไม่ทราบว่าคุณจี้คิดเห็นอย่างไร?"
คำพูดนี้มีนัยแฝง
ไม่รวมถึงการสร้างสรรค์เกม นั่นก็คืองานออกแบบสินค้าและเสื้อผ้า รวมถึงภาพซีจีจากภายนอก ซึ่งย่อมมีสไตล์แตกต่างจากภาพวาดเกมอย่างมาก หากต้องเร่งส่งงาน ก็ต้องมีการแก้ครั้งที่หนึ่ง สอง และสามอย่างแน่นอน