งานแต่งในเมืองย่อมเทียบกับความคึกคักและอลังการของเมืองใหญ่ไม่ได้
แต่ก็มีลูกโป่งและซุ้มประตูเต็มไปหมด เขียนคำอวยพรจากญาติมิตรไว้ ดูก็อบอุ่นกลมเกลียว
จี้ซูอี้ที่ไม่กลับบ้านมาแปดร้อยปี แน่นอนว่ากลายเป็นจุดสนใจของชาวเมือง
"นั่นจี้ซูอี้เหรอ!"
"สาวเปลี่ยนไปสิบแปดรอบจริง ๆ!"
"คนข้าง ๆ เธอนั่นเมียรึเปล่า?"
คนชนบทกับคนเมืองมีช่องว่างทางความคิด แต่ก็รู้ว่าสมัยนี้เพศเดียวกันแต่งงานได้
ยุคนี้สมัยไหนแล้ว ก็ไม่ได้ตกใจขนาดนั้น
มีคนแก่ถอนใจ: "โอ้ พระเจ้า สาวน้อยข้าง ๆ ซูอี้นั่นเกิดมายังไงถึงได้งดงามราวกับเทพีหนี่วาทรงปั้นจากน้ำ!"
วัยรุ่นก็เกาหัวแกรก ๆ
"เมียซูอี้นั่นดารารึเปล่า? ทำไมฉันดูแล้วคุ้นหน้าคุ้นตาจัง?"
ไม่สนใจคำพูดของชาวเมือง
จี้ฉีฉีเลือกที่เงียบ ๆ แล้วรีบหยิบเก้าอี้พลาสติกออกมา ใช้กระดาษเปียกเช็ดจนสะอาด แล้วเช็ดอีกทีด้วยกระดาษแห้ง
ถึงจะกล้าส่งให้เสิ่นโย่วหนิง
เสิ่นโย่วหนิงที่ไม่เคยมาที่แบบนี้จริง ๆ เห็นอะไรก็รู้สึกแปลกใหม่ดี เธอนั่งข้างจี้ซูอี้ สงบนิ่งสำรวม
ท่าทีแบบนี้คนธรรมดาเทียบไม่ติด
กู้ฮุยอวี่: [โย่วหนิง อยู่ต่างจังหวัดเป็นยังไงบ้าง? ถ้าไม่สบายตรงไหนก็บอกน้าสาวนะ แม่เธอยุ่งจะตาย อย่าไปสน!]
กู้ฮุยอวี่ที่กว่าจะกลับประเทศได้สักที พยายามแย่งทำตัวเป็นน้าสาวที่ดีต่อหน้าเสิ่นโย่วหนิง
เธอใช้กลอุบายสกปรกนิดหน่อย คือการ "ดึงลง" เสิ่นเจียอี๋
เสิ่นโย่วหนิงเห็นข้อความของน้าสาวก็พิมพ์ตอบ
เสิ่นโย่วหนิง: [ดีมาก ซูอี้อยู่เป็นเพื่อนฉัน ไม่เป็นไรหรอก]