เห็นหลินเว่ยเจียไม่เชื่อ หลินหร่านจึงเอ่ยชื่อหลินเมิ่งออกมาตรง ๆ
“พี่ลูกพี่ลูกน้องก็คงได้ยินเรื่องนี้เมื่อวานแล้วเหมือนกันใช่ไหมคะ?”
หลินเมิ่งพยักหน้าอย่างใจลอย
เธอเกือบลืมโจวม่านม่านไปเสียแล้ว ในเมื่อโจวม่านม่านรู้ข่าวนี้ ต่อให้ไม่พูดถึงคนอื่น ๆ ที่จุดรับเยาวชนผู้มีการศึกษา แค่โจวม่านม่านคนเดียวก็ต้องมาแย่งตำแหน่งกับเธอแน่
ส่วนหลินหร่าน เธอจำได้ชัดเจนว่าในนิยาย หลินหร่านไม่เคยออกไปทำงานเก็บแต้มแรงงานเลยจนกระทั่งแต่งงานกับพระเอก แล้วทำไมจู่ ๆ ตอนนี้ถึงอยากเป็นคนจดแต้มแรงงานขึ้นมาล่ะ?
หลินเมิ่งคิดเหมือนหลินเว่ยเจีย ทั้งคู่ต่างรู้สึกว่านี่อาจเป็นแค่ข้ออ้างของหลินเว่ยกั๋วที่ไม่อยากช่วยเท่านั้น
ทางด้านหลินเว่ยเจีย เมื่อเห็นหลินเมิ่งพยักหน้าแล้วจึงเชื่อคำพูดของหลินหร่านในที่สุด
แต่เขากลับทำท่าราวกับไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ
“พวกเยาวชนผู้มีการศึกษาพวกนั้นเป็นคนนอก ตำแหน่งคนจดแต้มแรงงานสำคัญขนาดนี้จะมอบให้คนนอกได้ยังไง! ต้องให้คนในกองผลิตของเราเองทำสิ!”
หลินเว่ยกั๋วย่อมรู้เรื่องนี้ดี และเชื่อว่าพวกเยาวชนผู้มีการศึกษาเองก็เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่โวยวาย ต่อให้แย่งตำแหน่งคนจดแต้มแรงงานไม่สำเร็จ อย่างน้อยก็ยังใช้เรื่องนี้เรียกร้องให้ได้งานเบา ๆ อย่างอื่นได้
ในฐานะหัวหน้ากองผลิต ถึงตอนนั้นเขาคงมีเรื่องให้ปวดหัวอีกเป็นกอง!
แต่เห็นได้ชัดว่าหลินเว่ยเจียไม่ได้ใส่ใจพวกเยาวชนผู้มีการศึกษาเลย ในสายตาเขา คู่แข่งที่สำคัญที่สุดของหลินเมิ่งก็คือหลินหร่าน
ดังนั้น ขอเพียงหลินเว่ยกั๋วรับปากช่วยหลินเมิ่ง ตำแหน่งคนจดแต้มแรงงานก็ต้องตกเป็นของหลินเมิ่งอย่างแน่นอน