เมื่อเห็นหยางปินใช้ทวนฟันอสูรผิวแดงขั้นสิบเจ็ดตายได้ในสองที เฉินห่าวกับคนอื่น ๆ ต่างเบิกตากว้าง
ทางพวกเขายังไม่ทันเริ่มสู้ หัวหน้าก็จัดการจบแล้วงั้นเหรอ!?
สู้ข้ามขั้นได้โหดขนาดนี้เลย!?
สมกับเป็นหัวหน้าจริง ๆ! แม่งโคตรเก่ง!
“พวกเราก็ต้องเร่งมือแล้ว!” เฉินห่าวเอ่ย
“อืม!” ทุกคนพยักหน้า
“อาคุน นายขึ้นไปก่อน!”
“ได้!”
“เอ๊ะ พี่ห่าว ทำไมไม่ล่องหนล่ะ?” ไอ้ดำถามขึ้นอย่างสงสัย
“ล่องหนบ้าอะไรล่ะ รอบด้านมีแต่ไฟ นายคิดว่าฉันจะล่องหนได้หรือไง?” เฉินห่าวกลอกตา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกทางแก้ทางได้ยับเยินขนาดนี้
“เอ่อ... งั้นนายก็แทบไร้ประโยชน์เลยสิ?”
“ไร้ประโยชน์บ้านนายสิ ถึงไม่ล่องหน ความเสียหายที่ฉันทำได้ก็ยังสูงสุดอยู่ดี!” เฉินห่าวตอบอย่างมั่นใจ
“เลิกพูดมากได้แล้ว อาคุนขึ้นไปแล้ว รีบลงมือ!”
“อ้อ ได้เลย!”
ตอนนี้จ้าวคุนกับจงหย่วนเซินพุ่งเข้าหาอสูรผิวแดงสองตัวแล้ว
ร่างของจ้าวคุนเปลี่ยนเป็นโลหะทั้งตัว เกราะหนามปกคลุมทั่วร่าง ด้านนอกยังมีโล่ที่หูเหวินเลี่ยงเสริมให้อีกชั้น เรียกได้ว่าเป็นทั้งเกราะสะท้อนความเสียหาย เกราะป้องกัน และพลังฟื้นฟู ร่างหนาทนทานสุด ๆ
เขาพุ่งฝ่าเปลวไฟเข้าใส่อสูรผิวแดงตัวหนึ่ง ยกพลองในมือฟาดลงกลางหัว
อสูรผิวแดงไม่ยอมอ่อนข้อ มันเหวี่ยงหมัดสวนใส่จ้าวคุนเช่นกัน
ในจังหวะสำคัญ พลองของจ้าวคุนกลับหลบหมัดอีกฝ่าย แล้วฟาดเข้าใส่ศีรษะ
“ปัง...”
“ปัง...”
เสียงสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน
อีกฝ่ายตอบสนองได้รวดเร็ว ทันทีที่พลองฟาดลงมา มันก็เอียงศีรษะหลบไปด้านข้าง ทำให้พลองของจ้าวคุนฟาดเข้าที่ไหล่แทน