“อาคุนล่ะ?” หยางปินหันไปมองจ้าวคุน
“ฉันสุ่มได้วิชาโจมตีเดี่ยวที่ทรงพลังมาอย่างหนึ่ง เป็นสายพละกำลัง ชื่อว่าจู่โจมรุนแรง พลังโจมตีเพิ่มเป็นสองเท่าของพละกำลังฉัน ใช้พลังงานค่อนข้างสูง แต่โจมตีได้หนักมาก ถ้าใช้ร่วมกับความคลุ้มคลั่งของฉัน ก็สร้างความเสียหายได้รุนแรงสุด ๆ” จ้าวคุนพูดอย่างยินดี
“ไม่เลวเลย ในที่สุดอาคุนก็มีท่าโจมตีที่เอาออกมาอวดได้แล้ว” หยางปินหัวเราะ
“ใช่ ในที่สุดก็หลุดพ้นจากการเป็นแค่ตัวรับดาเมจแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นนักรบสายบุกเต็มตัว ใครโดนฉันจับได้ก็ตาย!” จ้าวคุนพูดอย่างมั่นใจ
“อืม แล้วพลังพิเศษของนายเปลี่ยนไปยังไงบ้าง?” หยางปินถาม
“มีพลังแหลมคมเพิ่มเข้ามา คล้ายคมกริบของห่าวจื่อ สามารถเคลือบลงบนอาวุธหรือหมัดได้ ทำลายการป้องกันของคู่ต่อสู้ได้ดี โดยเฉพาะทักษะป้องกันประเภทโล่กับเกราะ” จ้าวคุนยิ้ม
“โห พี่คุน คราวนี้พลังที่ได้มาเน้นโจมตีทั้งนั้นเลยนี่ ฉันนึกว่านายจะอึดขึ้นอีกซะอีก” ไอ้ดำบ่น
“ไสหัวไป นายคิดว่าโดนตีแล้วไม่เจ็บหรือไง? ฉันกลับคิดว่าทักษะที่ได้มาคราวนี้ดีหมด การบุกคือการป้องกันที่ดีที่สุด ด้วยฝีมือของฉันตอนนี้ ต่อให้สู้กับคนที่สูงกว่าสองขั้นก็น่าจะไม่มีปัญหา” จ้าวคุนพอใจกับการพัฒนาครั้งนี้มาก
“อืม ตอนนี้อาคุนทั้งอึดทั้งตีแรง น่าจะสู้กับคนขั้นเทียนจีระดับสองได้ การพัฒนาแบบนี้แหละดีที่สุด” หยางปินเห็นด้วย