บนบันไดสวรรค์ เสื้อผ้าของทุกคนในหน่วยดาวร่วงชุ่มเหงื่อจนแทบเปียกโชก
เม็ดเหงื่อใหญ่เท่าหยดถั่วไหลจากหน้าผากไม่ขาดสาย
ตอนนี้ร่างกายของทุกคนไม่อาจยืนตัวตรงได้อีกแล้ว ทุกครั้งที่ก้าวขึ้นไปหนึ่งขั้นต้องใช้แรงทั้งหมดที่มี บางคนถึงกับถูกแรงกดมหาศาลทับจนล้มลง ก่อนจะกัดฟันคลานขึ้นมาจากพื้นอย่างยากลำบาก
พวกเขาปีนขึ้นไปทีละขั้นเช่นนั้น
ถังเวยเวยกับคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านล่างมองแผ่นหลังของพวกเขาด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
ความมุ่งมั่นของทุกคนในหน่วยดาวร่วงทำให้พวกเธอตกตะลึงอย่างแท้จริง
เงาร่างที่ไม่ยอมแพ้เหล่านั้นดูราวกับต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่มีทางโค่นพวกเขาได้
โดยเฉพาะหยางปินที่เดินนำอยู่หน้าสุด แม้ทุกย่างก้าวจะยากลำบาก แต่กลับมั่นคงอย่างยิ่ง
ในฐานะหัวหน้าหน่วย เขาทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ร่างสูงตระหง่านของเขามอบความมั่นใจอันแข็งแกร่งให้แก่ทุกคนในหน่วยดาวร่วง
แม้บางคนจะถึงขีดจำกัดแล้ว แต่ก็ไม่มีใครยอมแพ้
ในที่สุด ฝีเท้าอันหนักแน่นของหยางปินก็หยุดลงที่ขั้นที่ 89
เบื้องหน้าคือขั้นที่ 90 การก้าวขึ้นไปจะเป็นบททดสอบที่ยากยิ่งกว่าเดิม
หยางปินสูดหายใจลึก ก่อนก้าวขึ้นไปอย่างมั่นคง
“ครืน...”
เสียงกึกก้องราวกับดังขึ้นข้างหู ร่างของหยางปินถูกกดจนล้มลงเป็นครั้งแรก เข่ากระแทกพื้นอย่างแรง มือทั้งสองข้างยันพื้นไว้แน่น
ทุกคนจับตามองเขาอย่างใจจดใจจ่อ หวังให้เขาลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป