ขณะนั้น ในเขตที่พักอาศัยอีกฟากหนึ่งของฐานที่มั่น หลงจ้านกั๋วและคนอื่น ๆ เห็นภาพเหตุการณ์ผ่านกล้องวงจรปิด ทุกคนต่างตาแดงก่ำ กำหมัดแน่น
“ไอ้พวกสัตว์นรก! พวกเราอุตส่าห์ต้อนรับขับสู้ ดูแลอย่างดี พอเจออันตรายกลับลากคนของเราออกไปเป็นโล่รับกระสุน! เลวทรามถึงขีดสุด!” จ้าวเฮ่อเซวียนกัดฟันกรอด
“ยังคิดจะให้สิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าพวกนั้นเห็นเราเป็นคนอยู่อีกหรือไง!?” หลงจ้านกั๋วมีสีหน้าเคร่งขรึมเช่นกัน แต่เขามองสถานการณ์ได้ทะลุปรุโปร่งกว่า
“พ่อ สู้กับพวกมันเลย! อย่างมากก็แตกหักกันไปข้าง ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราต้องจบเห่แน่!” หลงห้าวหรานพูดอย่างเดือดดาล
“แตกหักกันไปข้างงั้นหรือ? แกจะเอาอะไรไปแตกหักกับพวกมัน!? ต่อให้คนในฐานที่มั่นนับสิบล้านคนตายหมด กำลังของพวกมันก็ยังไม่สะเทือน!” หลงจ้านกั๋วกล่าวเสียงเย็น
“แล้วจะให้เรายืนมองคนหลายหมื่นคนถูกส่งไปตายเปล่าอย่างนั้นหรือ? พวกเขาก็เป็นคน ไม่ใช่อาหาร! ตอนนี้พวกเขาต้องสิ้นหวังแค่ไหน แล้วคงผิดหวังในตัวพวกเรามากแค่ไหน!?”
“พ่อเอาแต่บอกให้รอ ผมก็รู้ว่าพ่อกำลังรอให้หัวหน้าทีมหยางกับพวกเขาแข็งแกร่งขึ้น แต่ต้องรออีกนานแค่ไหนกัน? พวกเราจะรอถึงวันนั้นได้จริงหรือ?”
“ได้! และฉันเชื่อว่าคงอีกไม่นาน!” หลงจ้านกั๋วตอบหนักแน่นเด็ดขาด
แม้เขาจะเจ็บปวดใจ แต่ก็ต้องคำนึงถึงภาพรวม เมื่อเทียบคนหลายหมื่นกับคนนับสิบล้าน เขาจะเลือกปกป้องคนนับสิบล้านโดยไม่ลังเล
หากหมดหวังโดยสิ้นเชิง เขาจะนำทุกคนไปสู้ตายกับฝ่ายตรงข้าม แต่ในเมื่อยังมีความหวัง ก็ต้องอดทนต่อไป ขอเพียงยืนหยัดจนความหวังมาถึง ทุกอย่างก็จะคุ้มค่า