ในห้องแห่งหนึ่งของฐานที่มั่นผู้รอดชีวิต...
“ผู้พันจ้าว ลุงหลิวตายได้ยังไง?” หลินอี้เฟยมองศพของหลิวหย่ง ใบหน้าเย็นชาอย่างยิ่ง
“ถูกลอบโจมตี!” จ้าวหู่ตอบเสียงหนัก
จากนั้นเขาก็เล่าเหตุการณ์ตอนนั้นให้หลินอี้เฟยฟัง
“ฉันสงสัยว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือคนที่หม่า จงกั๋วส่งมา แต่สามคนนั้นฆ่าตัวตายไปแล้ว ตอนนี้ไม่มีพยานที่ยังมีชีวิตอยู่” จ้าวหู่กัดฟันกรอดด้วยความโกรธ
“ทหารที่พาสามคนนั้นลงมา ได้สอบสวนพวกเขาหรือยัง?”
“พวกนั้นเป็นทหารจากกองพลที่สอง ไม่น่ามีปัญหาอะไร พวกเขาเองก็ไม่คิดว่าสามคนนั้นจะมีพิรุธ ยังไงทุกวันเราก็ช่วยผู้รอดชีวิตไว้เยอะ จะให้ตรวจสอบทุกคนอย่างละเอียดก็คงเป็นไปไม่ได้”
“ยังไงก็สอบสวนสักหน่อยเถอะ” หลินอี้เฟยกล่าว
“พวกเขาพาคนไปส่งถึงหน้าลุงหลิวโดยตรง ถึงจะไม่ใช่เรื่องผิด แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล หม่า จงกั๋วเป็นคนรอบคอบ เพื่อให้แน่ใจว่าคราวนี้จะไม่พลาด เขาอาจจัดคนคอยชักใยอยู่เบื้องหลังก็ได้”
จ้าวหู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเมื่อได้ยินหลินอี้เฟยพูด ก่อนจะพยักหน้า..
“เธอพูดถูก ฉันจะไปเรียกพวกนั้นมาทันที!”
พูดจบ จ้าวหู่ก็รีบออกจากห้องไป
หลินอี้เฟยมองศพของหลิวหย่ง ดวงตาค่อย ๆ แดงก่ำขึ้น
“ทำไมพวกคุณถึงหัวแข็งกันนัก พ่อฉันก็เป็นแบบนี้ คุณก็เหมือนกัน”
“ฉันเตือนคุณแล้วแท้ ๆ ทำไมถึงไม่เก็บไปใส่ใจเลย”
ไม่นาน จ้าวหู่ก็กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง สีหน้าดูย่ำแย่อย่างยิ่ง