กลับถึงที่พัก หยางปินก็ยกคริสตัลกองโตที่อัดแน่นอยู่เต็มไปหมดส่งให้ฟาง ซือเจี๋ย
ในนั้นมีคริสตัลขั้นเทียนเฉวียนอยู่หลายแสนชิ้น ส่วนขั้นอวี้เหิงมีมากจนนับไม่ถ้วน แม้แต่ขั้นเทียนจีก็ยังมีอีกหลายร้อยชิ้น
เพื่อเก็บคริสตัลเหล่านี้ นอกจากศพคืนชีพขั้นเทียนจีหลายตัวที่อยู่รั้งท้ายกับหยางปินในช่วงสุดท้ายจะถูกเก็บเข้าแหวนมิติแล้ว ศพคืนชีพตัวอื่น ๆ ล้วนอยู่ข้างนอก
นอกจากคริสตัลในแหวนมิติของหยางปินแล้ว คนอื่น ๆ ก็แบกคริสตัลติดตัวมาไม่น้อยเช่นกัน แม้ครั้งนี้ทุกคนจะเหนื่อยจนแทบหมดแรง แต่สิ่งที่ได้กลับมานั้นมากมายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
แม้แต่ฟาง ซือเจี๋ยยังเบิกตากว้างเมื่อเห็นคริสตัลกองพะเนินเป็นภูเขา
นี่ไม่ใช่คริสตัลระดับต่ำเหมือนเมื่อก่อนเสียหน่อย อย่างต่ำที่สุดก็ยังเป็นคริสตัลขั้นอวี้เหิง! จำนวนขนาดนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว
“หัวหน้าทีม พวกคุณกวาดสัตว์ประหลาดในมณฑลเอ้อจนเกลี้ยงเลยหรือไง!?”
“เป็นไปได้ยังไง สัตว์ประหลาดในมณฑลเอ้อมีมากจนนับไม่ถ้วน ที่เราฆ่าไปอย่างมากก็แค่หนึ่งในสิบ”
“...”
ฟาง ซือเจี๋ยพูดไม่ออก หนึ่งในสิบยังคิดว่าน้อยอีกเหรอ
แต่ไม่นานแววตาของฟาง ซือเจี๋ยก็ฉายความตื่นเต้น เมื่อมีคริสตัลพวกนี้ พลังของนครดาวร่วงจะพุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง ถึงตอนนั้นถ้าสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่ายังกล้ามาอีก ก็มีแต่จะกลายเป็นอาหารให้พวกเขา
“จริงสิ ซือเจี๋ย ฉันเก็บคริสตัลระดับสูงไว้ให้นายโดยเฉพาะ มากพอให้นายเลื่อนพลังถึงขั้นเทียนจีระดับสาม” หยางปินหยิบคริสตัลระดับสูงที่แยกไว้อีกกองส่งให้ฟาง ซือเจี๋ย
ในฐานะสมาชิกหน่วยดาวร่วง หยางปินไม่เคยปล่อยให้พลังของฟาง ซือเจี๋ยตามหลังคนอื่น เขาคอยก้าวตามพวกเขามาตลอด
“ขอบคุณครับหัวหน้า”