จ้าวหู่ตายอย่างคับแค้นใจ แต่จนวาระสุดท้ายก็ไม่ยอมร้องขอชีวิต นับว่าเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่ง
สิ่งที่ทำให้ซ่งเหลียงผิงโล่งอกคือ หยางปินกับพวกไม่ได้ฆ่าล้างทีมพยัคฆ์ดุร้าย เพียงสังหารลูกกระจ๊อกไม่กี่คนที่ดูเหมือนจะไม่ยอมรับ แล้วสั่งยุบทีมพยัคฆ์ดุร้าย
พูดให้ถึงที่สุด เรื่องนี้เป็นเพียงข้อตกลงระหว่างจ้าวหู่กับซูจิ่น คนอื่น ๆ ไม่ได้รู้เรื่องด้วย จึงไม่มีเหตุผลต้องฆ่าล้างทีม
หลังกลับจากเขต 3 ถึงบ้าน หยางปินก็หันไปมองลิงผอมอย่างสงสัย
“เจ้าลิง ทางเสี่ยวฮุยยังไม่มีข่าวเหรอ?”
“ยังเลย” ลิงผอมส่ายหน้า
“ไม่น่าเป็นไปได้ ผ่านมาตั้งวันแล้ว ด้วยความเร็วของเสี่ยวฮุย มันน่าจะค้นพื้นที่โดยรอบรัศมีเป็นร้อยกิโลเมตรไปทั่วแล้วสิ ทำไมยังหาไม่เจอ พวกนั้นมีคนตั้งเยอะ ไม่น่าจะหนีไปได้ไกลขนาดนั้น” หยางปินขมวดคิ้ว
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ลองติดต่อดูนะ” ลิงผอมเริ่มติดต่อเสี่ยวฮุยผ่านทางจิต ทว่าไม่นานสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นประหลาด
“มีอะไร?” หยางปินถามอย่างสงสัย
“ฉัน...ติดต่อเสี่ยวฮุยไม่ได้แล้ว”
“หมายความว่าไง? หลุดจากการควบคุมไปแล้วเหรอ?”
“ไม่ใช่ ฉันยังสัมผัสถึงมันได้ แค่ส่งข้อมูลไปหาไม่ได้” ลิงผอมคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ความรู้สึกนี้เหมือนตอนกระต่ายตัวนั้นเข้าไปในแดนมิติว่างเปล่าครั้งก่อนเลย”
“!!!”
พอได้ยินคำพูดของเขา คนอื่น ๆ ก็หันมามอง
“หมายความว่าเสี่ยวฮุยอาจเข้าไปในแดนมิติว่างเปล่าแล้วงั้นเหรอ!?” หยางปินถามอย่างตื่นเต้น
“อืม มีโอกาสสูงมาก!” ลิงผอมพยักหน้า
“ฮ่า ๆ ไม่คิดเลยว่าแถวนี้จะมีแดนมิติว่างเปล่าด้วย!” ทุกคนพูดอย่างตื่นเต้น