「ผู้กองหยาง ระวังหน่อย! ปืนใหญ่เลเซอร์มีอานุภาพมหาศาล จากที่พวกเราคาดการณ์ไว้ ต่อให้เป็นผู้วิวัฒน์ขั้นสิบสองก็อาจทนพลังทำลายของมันไม่ไหว!」หลงจ้านกั๋วมีสีหน้าเคร่งเครียด กลัวว่าหยางปินจะยั่วโมโหอีกฝ่ายเข้า
「หืม?」
หยางปินสงสัย จึงเปิดเนตรหยั่งเห็นมองปืนใหญ่เลเซอร์ที่อยู่ไกลออกไปเพียงแวบเดียว ไม่นานก็สะดุ้งกับโครงสร้างอันซับซ้อนด้านใน รวมถึงคริสตัลพลังขั้นแปดและขั้นเก้ากว่าร้อยก้อน
ถ้าเจ้าสิ่งนี้สามารถดึงพลังจากคริสตัลพวกนั้นออกมายิงได้ในพริบตา เขาก็อาจต้านไม่ไหวจริง ๆ
สมแล้วที่แม้จะเป็นวันสิ้นโลก งานวิจัยก็ยังสำคัญมาก มีของแบบนี้อยู่ ฐานที่มั่นปักกิ่งจึงมั่นคงดุจขุนเขา ต่อให้เผชิญหน้ากับซอมบี้ขั้นไคหยางก็ไม่หวั่น!
แต่น่าเสียดายที่ผมมีเคลื่อนย้ายพริบตา!
คิดจะยิงผมจากระยะเท่านี้เนี่ยนะ ฝันไปเถอะ!
「ไห่! ถอยกลับมา!」ฉินเจิ้นเทียนตะโกนใส่ฉินไห่
「ครับพ่อ!」ฉินไห่ขานรับ แล้วกำลังจะวิ่งไปหาฉินเจิ้นเทียน
คมลมสายหนึ่งพาดผ่าน ขาทั้งสองข้างของฉินไห่ถูกตัดขาดตรงหัวเข่าทันที
「หัวหน้าฉันยังไม่ได้บอกให้นายไป ก็อยู่เฉย ๆ ซะ!」ลิงผอมพูดเสียงเย็น
「อ๊าก...」
ฉินไห่ส่งเสียงร้องโหยหวน
「พ่อ ฆ่าพวกมันให้หมด!」
「พวกแกหาที่ตายเองนะ!」
「ล็อกเป้าคนพวกนั้น ยิงปืนใหญ่!」ฉินเจิ้นเทียนคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว
「สายไปแล้ว!」เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นข้างกายเขา
ชั่วพริบตาต่อมา คนที่ควบคุมปืนใหญ่เลเซอร์ทั้งหมดก็ถูกฟาดกระเด็นออกไป