อาวุธมาอยู่ในมือแล้ว สีหน้าของหยางปินก็เผยรอยยิ้มออกมา
อย่าโทษว่าเขาคิดมากเกินไปเลย ในช่วงเวลาพิเศษแบบนี้ เขาจำเป็นต้องกำจัดภัยคุกคามทั้งหมดให้สิ้นซากตั้งแต่ยังไม่ทันก่อตัว ถึงจะอยู่รอดได้นานขึ้น
"พวกเรามาจากห้อง 308 ผมหยางปิน นี่เฉินห่าว แล้วพวกนายล่ะชื่ออะไร?" หยางปินเป็นฝ่ายแนะนำตัวก่อน
"พวกผมอยู่ห้อง 716 ผมจ้าวคุน นี่ไอ้ลิงกับไอ้ดำ" ชายร่างสูงพูด
"ห้องพวกนายมีแค่สามคนเหรอ?" หยางปินถามด้วยความแปลกใจ
"มีอีกคน แต่เขากลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว โชคดีที่เช้านี้พวกเรารู้ตัวเร็ว ไม่งั้นได้ดับกันหมด" จ้าวคุนพูดพลางทำท่าเหมือนยังไม่หายกลัว
"เก่งนี่ หนีออกมาจากปากซอมบี้ได้" หยางปินเอ่ยอย่างทึ่งๆ
"ก็ไม่เชิงว่าหนี พวกเราสามคน มันตัวเดียว แล้วมันก็ตกจากเตียงบนลงมาเอง พวกเราเลยช่วยกันเอาผ้าปูที่นอนมัดมันไว้กับเตียง ถึงรอดมาได้"
"นั่นก็สุดยอดแล้ว"
"แล้วพวกนายล่ะ อยู่ชั้นสามไม่ใช่เหรอ มาอยู่ที่นี่ได้ไง?"
"เอ่อ... เมื่อคืนพวกผมสองคนนั่งดื่มเหล้าคุยกันบนนี้ ไม่ได้กลับห้องเลย"
"........"
"เออ... พวกนายนี่โชคดีจริงๆ"
"ผมก็ว่าอย่างนั้น" หยางปินหัวเราะ
ทั้งสองฝ่ายเริ่มพูดคุยกัน บรรยากาศก็ถือว่าเข้ากันได้ดี ต่างคนก็เป็นเพื่อนนักศึกษากัน เมื่อไม่มีผลประโยชน์ขัดแย้งก็สนิทกันได้ง่าย
จนกระทั่งใกล้เที่ยง ก็มีเสียง "โครกคราก" ดังขึ้นหลายครั้ง...
ไอ้ลิงกุมท้อง ทำท่าเขินๆ แล้วพูดว่า "พวกนายมีอะไรกินมั้ย? พวกผมน่ะตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรเลย หิวจะแย่แล้ว"
"ดูบนนี้สิ เหมือนมีของกินมั้ยล่ะ?" หยางปินแบมือ ทำหน้าจนใจ
พวกเขาเองก็ไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อคืน หิวเหมือนกัน แค่พยายามอดทนเอาไว้
"แล้วจะเอาไงดี ไม่มีของกิน ถึงซอมบี้จะเข้ามาไม่ได้ยังไงพวกเราก็ต้องอดตายอยู่ดี"
"อดทนหน่อยนะ บางทีอีกไม่นานหน่วยกู้ภัยทางการก็คงมา" ไอ้ดำพูด
"ถ้าทางการไม่มาสักหลายวันล่ะ?"
"นั่น... เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง"
"ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ เราจะเอาความหวังไปฝากไว้กับคนอื่นไม่ได้ ต้องหาทางหาเสบียงด้วยตัวเอง" เฉินห่าวพูด
"จะหาไงล่ะ? ตอนนี้หน้าประตูก็มีซอมบี้เฝ้าอยู่สองตัว ออกไปไหนก็ไม่ได้ แล้วจะไปหาของกินได้ยังไง"
"บางที... เราอาจจะปล่อยมันเข้ามาจัดการซะ แล้วค่อยหาทางลงไปหาของกินที่หอพัก" หยางปินพูดอย่างจริงจัง
"พี่บ้าไปแล้ว! ปล่อยเข้ามาพวกเราก็ตายกันหมดสิ" ทุกคนตกใจมาก พวกเขาเคยสู้กับซอมบี้มาแล้ว รู้ดีว่ามันน่ากลัวแค่ไหน กว่าจะหาที่ปลอดภัยได้ก็แทบแย่ พวกเขาไม่อยากเจอซอมบี้อีกแล้วจริงๆ
"ตอนนี้ข้างนอกมีซอมบี้แค่สองตัว พวกเรามีกันตั้งห้าคน ก็ยังพอมีหวังจะจัดการมันได้ ถ้าซอมบี้มากกว่านี้ ก็ยิ่งไม่มีทางออกไป" หยางปินพูด
"พี่คิดง่ายไปรึเปล่า พี่ไม่เคยสู้กับซอมบี้ ไม่รู้หรอกว่ามันน่ากลัวแค่ไหน เจ้าพวกนี้ไม่รู้จักเจ็บ ต่อยไปยังไงมันก็ไม่รู้สึกอะไรเลย ถ้าถูกมันข่วนหรือกัดเมื่อไหร่ ก็จบเห่เลย" จ้าวคุนขมวดคิ้วพูด
"ใช่ ปล่อยพวกมันเข้ามาก็เหมือนรนหาที่ตายชัดๆ พี่ไม่อยากอยู่พวกเรายังอยากอยู่" ไอ้ลิงส่ายหัว
กระทั่งเฉินห่าวยังมองหยางปินอย่างเป็นกังวล "พี่ปิน มั่นใจแค่ไหน?"
"มั่นใจหรือไม่มั่นใจ ก็ต้องก้าวข้ามขั้นตอนนี้ไปให้ได้ นี่มันดาดฟ้า ซอมบี้ไม่มีสมองคิด เราแค่หาทางผลักพวกมันตกดาดฟ้าไปก็จบแล้ว นี่เป็นวิธีจัดการซอมบี้ที่ง่ายที่สุดแล้ว ถ้าแค่นี้ยังทำไม่ได้ เราก็อย่าหวังจะออกไปไหนเลย"
"อืม พี่ปิน ผมสนับสนุนพี่" เฉินห่าวพูดอย่างหนักแน่น
"ไม่ได้! ยังไงพวกผมก็ไม่ยอมให้ปล่อยซอมบี้เข้ามาเด็ดขาด" อีกสามคนส่ายหัว
"ตรงนี้พวกเรามาก่อน เรื่องแค่นี้ต้องขออนุญาตพวกนายด้วยเหรอ?" หยางปินโกรธขึ้นมา
"เฮอะ พวกผมไม่ยอม ดูสิใครกล้าปล่อย!" จ้าวคุนก็เดือดขึ้นมาเหมือนกัน ตั้งท่าจะคว้าท่อเหล็ก แต่พบว่ามันไปอยู่ในมืออีกฝ่ายตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หน้าถลึงดำทันที
"คืนท่อเหล็กมา!"
"นายคิดว่ามันเป็นไปได้เหรอ?" หยางปินหัวเราะเย็น
"นั่นมันของผม!"
"ตอนนี้มันเป็นของฉันแล้ว"
"......."
แม่ง! ไม่มีท่อเหล็ก ฉันก็ยิ่งไม่ให้พวกแกปล่อยซอมบี้เข้ามาอยู่ดี!
เรื่องนี้ไม่ใช่พวกแกจะชี้เป็นชี้ตาย!
หยางปินมองเขาอย่างเย็นชา ทันใดนั้นก็เตะเข้าใส่บันไดพาดทีหนึ่ง เตะจนบันไดล้มครืนลงมา
"เชี่ย!"
จ้าวคุนกับพวกตกใจสุดขีด รีบเอาตัวเข้าประตูเหล็กไว้ทันที
ไอ้บ้า! แกมันบ้าชัดๆ แกจะทำให้พวกเราตายกันหมดนะ!" จ้าวคุนตะโกนลั่น
แทนที่จะอยู่รอตายที่นี่ สู้ลองสักตั้งยังดีกว่า ถ้าพวกแกไม่กล้าก็ทนเอาไว้นั่นแหละ จะดูว่าจะทนได้นานแค่ไหน
หยางปินเอ่ยเสียงเย็น ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุดในทันที
"โครม... โครม..."
ประตูเหล็กถูกกระแทกดังขึ้นอีกครั้ง ซอมบี้ที่เงียบไปแต่แรกได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวข้างใน ก็พุ่งชนประตูเหล็กอีกครั้ง
ทั้งสามคนยันประตูเหล็กไว้แน่น เมื่อเห็นว่าหยางปินกับอีกคนไม่มีท่าทีจะขึ้นมาช่วย สีหน้าถลึงดำลงทันที
"ทำไงดี? พี่คุน?" ไอ้ลิงร้อนใจ "ทนแบบนี้ต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว"
สีหน้าจ้าวคุนเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาหลายครั้ง สุดท้ายก็ตัดสินใจกัดฟันพูดกับหยางปิน "จะลองก็ได้ แต่ต้องมีแผนการรบหน่อยสิ นี่แกเตะบันไดทิ้งแบบนี้มันเรื่องอะไร!?"
"อืม ที่แกว่ามามันก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง" หยางปินพยักหน้าอย่างจริงจัง แล้วค่อยๆ ยกบันไดกลับมาพาดประตูเหล็กดังเดิม
"เฮ้ออ..."
ทั้งสามคนทรุดลงกับพื้นอีกครั้ง แต่เดิมคิดว่าขึ้นมาบนดาดฟ้าแล้วจะปลอดภัย ไม่คิดเลยว่าจะหวาดเสียวขนาดนี้
อยู่พักใหญ่ จ้าวคุนถึงมองไปที่หยางปิน "ว่ามาเถอะ จะสู้ยังไง"
หยางปินมองรอบๆ แล้วพูดว่า "เดี๋ยวไอ้ลิงกับไอ้ดำช่วยกันย้ายบันไดออก พอซอมบี้เข้ามาแล้ว พวกนายก็ใช้บันไดดันซอมบี้ตัวหนึ่งติดกำแพงไว้ พวกเราสามคนจัดการซอมบี้อีกตัว พยายามผลักซอมบี้ทั้งสองตัวให้ตกลงไปข้างล่างให้เร็วที่สุด"
"พูดง่ายนะ ซอมบี้มันเร็วนะ บันไดก็เทอะทะ ถ้าให้ซอมบี้เข้ามาประชิดตัว บันไดน่ะแทนที่จะเป็นอาวุธ กลายเป็นภาระแทน แล้วพวกเขาก็จะอันตรายเอา" จ้าวคุนแย้ง
"เท่าที่ฉันสังเกต ร่างกายซอมบี้ก็พอๆ กับคนธรรมดานี่แหละ ข้อดีคือไม่รู้จักเจ็บ แต่ก็เหมือนกัน ซอมบี้ก็มีจุดอ่อนร้ายแรง ตรงที่มันไม่มีสมอง ไม่รู้จักหลบการโจมตี!
พอมันเข้ามา สองคนนั้นก็ใช้บันไดดันมันติดกำแพงไว้ก่อนเลย ฉันไม่คิดว่ามันจะมีโอกาสประชิดตัวได้ ถ้าขนาดนี้ยังมีปัญหา ก็คงต้องโทษตัวเองแล้วล่ะ" หยางปินพูด
"ก็ได้ สมมติว่าแกพูดถูก แล้วอีกตัวที่เหลือจะสู้ยังไง ฉันไม่มีอาวุธในมือ จะให้ต่อยกับซอมบี้มือเปล่าเลยรึไง" จ้าวคุนมองท่อเหล็กในมือหยางปินอย่างไม่พอใจนัก ของนั่นมันเคยเป็นของเขา
จริงๆ แล้วยังมีเก้าอี้สูงตัวหนึ่ง แต่เมื่อกี้เข้ามาเร็วไป ไม่ได้ถือเข้ามา วางอยู่หน้าประตู ตอนนี้ไม่มีอาวุธอะไรเลยสักอย่าง
"อิฐบนพื้นตั้งเยอะ หยิบมาสองก้อนใช้เป็นอาวุธก็ได้นี่"
"อิฐ? คิดได้นะ แล้วแกล่ะทำไมไม่เอาอิฐไปสู้กับซอมบี้เองล่ะ?" (หมายเหตุ: ต้นฉบับมีคำว่า "คิดได้นะ" ซึ่งแปลว่า "คิดได้นะ")
"ฉันมีท่อเหล็กแล้ว ไม่จำเป็น"
"......"