เมื่อหยางปินปรากฏตัว ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หัวหน้ามาแล้ว ที่เหลือก็ไม่ใช่เรื่องของพวกเราแล้ว!
หยางปินกวาดตามองสภาพของทุกคน พอเห็นแล้วก็โล่งใจ โชคดีที่ไม่มีใครเสียชีวิต
เขารู้ดีที่สุดว่าสัตว์วานรตัวนี้แข็งแกร่งแค่ไหน คนอื่น ๆ อาศัยพลังขั้นแปดต้านมันได้นานขนาดนี้ นับว่าเก่งมากจริง ๆ
แม้คนส่วนใหญ่จะบาดเจ็บสาหัส แต่ในทีมของพวกเขา ขอแค่ยังไม่ตาย หูเหวินเลี่ยงก็ช่วยชีวิตไว้ได้
“เลี่ยงจื่อ! รีบมานี่!!”
ทันใดนั้น เสียงร้อนรนของเฉินห่าวก็ดังขึ้น
หูเหวินเลี่ยงที่เพิ่งมาถึงได้ยินเสียงก็รีบวิ่งไปทางเฉินห่าวทันที
“เร็วเข้า เลี่ยงจื่อ รีบช่วยจิ้งจิ้งที!” เฉินห่าวร้องอย่างร้อนใจ
พอเห็นสภาพของหูเหวินจิ้ง หูเหวินเลี่ยงก็สะดุ้งตกใจ
แต่หลังจากตรวจดูบาดแผลของหูเหวินจิ้งแล้ว เขาก็โล่งใจขึ้นมา
ทวนไม่ได้แทงถูกหัวใจ บาดแผลแบบนี้สำหรับผู้วิวัฒน์แล้วไม่ได้ร้ายแรงอะไรด้วยซ้ำ ยังเบากว่าบาดแผลของเฉินห่าวเสียอีก
แต่เมื่อเห็นแววร้อนรนในดวงตาของเฉินห่าว หูเหวินเลี่ยงก็เหลือบมองเขา ก่อนจะแสร้งทำสีหน้าเคร่งเครียด
“พี่สาวฉันบาดเจ็บแบบนี้เพราะช่วยนายเหรอ?”
“อืม!” แววตาของเฉินห่าวมีความรู้สึกผิดอยู่บ้าง ก่อนจะมองหูเหวินเลี่ยงอย่างมีความหวัง
“เลี่ยงจื่อ นายช่วยเธอให้หายได้ใช่ไหม?”
“ช่วยได้ แต่บาดเจ็บหนักเกินไป อาจจะยุ่งยากหน่อย” หูเหวินเลี่ยงตอบพลางครุ่นคิด
“ยุ่งยากยังไงก็บอกมา ต่อให้ยากแค่ไหน ฉันก็ทำได้!” เฉินห่าวตอบอย่างหนักแน่น