หยางปินมองเหล่ายอดฝีมือเผ่าปีกที่ไล่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ใจพลันหนักอึ้ง
ความเร็วของพวกเผ่าปีกนี่เร็วจริง ๆ ถึงกับเร็วยิ่งกว่าตอนเขาเหินเวหาด้วยกระบี่เสียอีก
ท้ายที่สุด หยางปินทำได้เพียงสลับใช้เคลื่อนย้ายพริบตากับเหินเวหาด้วยกระบี่ จึงพอจะหนีไม่ให้ถูกตามทัน แต่ถ้าจะสลัดพวกมันให้หลุดก็ยากมาก
ถึงอย่างนั้นตอนนี้หยางปินก็ยังไม่รีบร้อนจะสลัดพวกมัน เขาต้องพาพวกมันออกห่างจากที่ซ่อนของเฉินห่าวกับพวกเดียวกัน และออกห่างจากรังของพวกมันด้วย หากต้องสู้กันจริง ๆ กำลังเสริมของอีกฝ่ายจะได้มาถึงไม่เร็วนัก
ทั้งสองฝ่ายพุ่งทะยานด้วยความเร็วสุดขีด ภูเขา แม่น้ำ และลำธารเบื้องล่างเลือนผ่านไปในพริบตา
ขณะนี้ เหล่ายอดฝีมือเผ่าปีกที่ไล่ตามอยู่ด้านหลังต่างเผยสีหน้าตื่นตะลึง
พวกมันนึกไม่ถึงว่าความเร็วของมนุษย์คนหนึ่งจะไปถึงขั้นนี้ได้
“ถึงกับควบคุมทักษะมิติได้ แบบนี้ยิ่งปล่อยให้หนีไปไม่ได้!” ยอดฝีมือเผ่าปีกที่เป็นหัวหน้าพูดเสียงเย็น
“ไล่ตามสุดกำลัง!”
“รับทราบ!”
ชั่วพริบตา เหล่ายอดฝีมือเผ่าปีกก็เร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายเริ่มลดลงอีกหน
ด้านหน้า หยางปินเห็นอีกฝ่ายยังเร่งความเร็วได้ มุมปากก็กระตุกทันที...
“บ้าเอ๊ย สมกับเป็นพวกมนุษย์นกมีปีกจริง ๆ!”
เขากวาดตามองระยะทาง เห็นว่าตอนนี้อยู่ห่างจากที่ซ่อนของเฉินห่าวกับพวกมากพอแล้ว จึงตัดสินใจพุ่งลงสู่พื้นเบื้องล่าง
ในเมื่ออีกฝ่ายไล่ล่าไม่เลิก งั้นก็สู้กันเลย
อาต๋ายกับพวกบินไม่ได้ ดังนั้นยังไงก็ต้องสู้กันบนพื้น
ทันทีที่ร่างของหยางปินแตะพื้น เงาร่างมากมายก็พุ่งลงมาล้อมเขาไว้