ระหว่างทาง ตู้จื้อเฉิงกับคนทั้งหน่วยได้แต่เดินตามหลังหยางปินและพวกอย่างเงียบ ๆ ไม่มีใครกล้าพูดสักคำ กระทั่งแทบไม่กล้าหายใจแรง
คนกลุ่มนี้สร้างแรงกดดันให้พวกเขามากเกินไป กลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายเกิดไม่พอใจขึ้นมาแล้วจะตบพวกเขาตายคาที่
ระยะทางสั้น ๆ กลับยากลำบากราวกับเดินทางไปอัญเชิญพระไตรปิฎกถึงชมพูทวีป
ส่วนหยางปินและคนที่เดินนำอยู่กลับไม่ได้สังเกตสีหน้าของพวกเขา ระหว่างทางยังพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน แถมยังวิจารณ์อาคารรอบข้างเป็นระยะ
ระหว่างทางพวกเขาพบคนในฐานที่มั่นอยู่บ้าง เมื่อเห็นหยางปินและพวก ทุกคนต่างทักทายอย่างนอบน้อม ส่วนคนที่เพิ่งพบพวกเขาเป็นครั้งแรกก็แอบกระซิบกระซาบกันอยู่สองสามคำ
เห็นคนแปลกหน้ามากมายแสดงความเคารพต่อพวกเขาถึงเพียงนี้ หยางปินก็เดาได้ว่าคงเป็นผลงานที่ฟางซือเจี๋ยคอยจัดการอยู่เบื้องหลัง
ไม่เช่นนั้น ต่อให้คนกลุ่มเดิมคอยยกย่องพวกเขา ก็ยากจะทำให้ทุกคนเคารพถึงขั้นนี้
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เมื่อเห็นนครดาวร่วงได้รับการดูแลจัดการเป็นอย่างดี หยางปินก็รู้สึกยินดีมาก เขามองคนไม่ผิดจริง ๆ
พวกเขาเดินกันกว่าสิบนาที ระหว่างทางหยางปินยังถามทางหนึ่งครั้ง ในที่สุดก็มาถึงหน้าอาคารหรูหราหลังหนึ่งใจกลางฐานที่มั่น
ที่นี่คือห้องประชุมของฐานที่มั่น ปกติฟางซือเจี๋ยมาทำงานที่นี่
เวลานี้ดูเหมือนฟางซือเจี๋ยจะได้รับข่าวแล้ว จึงมายืนรออยู่ด้านหน้า
“หัวหน้าทีม!”
เมื่อเห็นหยางปินและพวก ฟางซือเจี๋ยก็เดินเข้ามาต้อนรับด้วยสีหน้าดีใจ