ขณะที่หยางปินกับฟางซือเจี๋ยกำลังปรึกษากัน นอกนครดาวร่วงก็มีกลุ่มสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าหลายกลุ่มมาถึงพร้อมกัน
ในนั้นมีผู้แข็งแกร่งจากเผ่าหลิงหินที่หยางปินเคยพบเห็นมาก่อน รวมถึงเผ่าพันธุ์อื่น ๆ ที่เขาไม่เคยเห็นอีกจำนวนหนึ่ง รวมแล้วมีมากถึงสี่ถึงห้าหมื่นตน
เป็นไปตามที่หยางปินคาดไว้ ในที่สุดสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าเหล่านี้ก็วนเวียนจนหาที่นี่พบ
ช่วยไม่ได้ ทั่วทั้งหัวเซี่ยตอนใต้มีฐานที่มั่นเพียงแห่งเดียว ก็คือนครดาวร่วง
เมื่อเห็นฐานที่มั่นขนาดใหญ่ตรงหน้า รวมถึงเงาคนแน่นขนัดที่อยู่ด้านหน้า ดวงตาของเหล่าสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าก็พลันเป็นประกาย
“ไม่นึกเลยว่าจะเป็นมนุษย์จริง ๆ ดูท่าพวกมนุษย์ที่ยังหลงเหลืออยู่จะยังถูกกวาดล้างไม่หมดสินะ” ชายชราผมเขียวเอ่ยขึ้น
“ตาเฒ่าไม้ พวกมนุษย์นี่ให้เผ่าหลิงหินของเราจัดการก็พอแล้ว เผ่าไม้ของพวกเจ้าไม่ต้องมายุ่งหรอก”
“ให้พวกเจ้างั้นหรือ? เผ่าหลิงหินของเจ้าโลภเกินไปหน่อยไหม? พวกเรามีตั้งหลายเผ่าอยู่ที่นี่ ยังคิดจะฮุบไว้คนเดียวอีกหรือ?”
“ไม่ใช่ว่าเผ่าหลิงหินของข้าอยากฮุบไว้คนเดียว แต่ก่อนหน้านี้คนในเผ่าของข้ามาที่โลกแห่งนี้ แล้วตอนนี้กลับไม่เหลือแม้แต่กระดูก คงถูกพวกมนุษย์กลุ่มนี้ฆ่า ข้าต้องแก้แค้นให้คนในเผ่า!”
“ถุย! พูดจาสวยหรู ที่แท้ก็แค่อยากครอบครองความลับของมนุษย์ไว้คนเดียวไม่ใช่หรือ? พวกเราตั้งหลายเผ่าอยู่ที่นี่ จะปล่อยให้เจ้าฮุบไว้คนเดียวได้ยังไง”
“แล้วพวกเจ้าว่าควรทำยังไง?”
“ง่ายมาก มนุษย์ที่นี่มีตั้งมากมาย แต่ละเผ่าก็ใช้ฝีมือของตัวเอง ใครจับได้ก็เป็นของคนนั้น”
“ตกลง!”
เหล่าสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าพูดแบ่งสรรผู้คนในนครดาวร่วงด้านล่างราวกับเป็นสินค้า โดยไม่เกรงใจแม้แต่น้อย พวกมันไม่เห็นคนเหล่านั้นอยู่ในสายตาเลย