เซียวจ้านพยักหน้า จากนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “มีข่าวดีหนึ่งเรื่อง ข่าวร้ายสองเรื่อง!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนในห้องต่างใจหนักอึ้ง! โดยเฉพาะจ้าวคุน ไอ้ดำ และลิงผอม ทั้งสามหน้าซีดเผือด
“พูดข่าวร้ายก่อนเถอะ!”
“อืม จากผลการสืบสวนของผู้รับผิดชอบเมืองเฟิ่งเทียน เมืองไป๋ล่มสลายไปตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว ตอนนี้ทั้งเมืองกลายเป็นอาณาเขตของซอมบี้ แทบไม่เหลือผู้รอดชีวิตแล้ว!”
“เพราะงั้น... โอกาสรอดชีวิตในเมืองไป๋แทบเป็นศูนย์”
ร่างของไอ้ดำโงนเงน เขาถามอย่างไม่อยากยอมรับความจริงนักว่า “เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาหนีไปอยู่ชนบทแล้ว?”
“ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าไม่ใช่ผู้วิวัฒน์ที่แข็งแกร่งมาก ก็คงหนีออกไปไม่ได้ ถนนสายหลักเต็มไปด้วยซอมบี้”
“...”
ไอ้ดำเงียบลง ไม่พูดอะไรอีก
หยางปินตบไหล่ไอ้ดำเบา ๆ แล้วมองเซียวจ้านเป็นเชิงให้พูดต่อ
“นอกจากเมืองไป๋แล้ว เมืองเฟิ่งเทียนก็ได้รับผลกระทบจากการกลายเป็นซอมบี้ในเขตทหารอย่างหนัก กว่ากองทัพจะกวาดล้างซอมบี้ภายในและสร้างฐานที่มั่นขึ้นได้ ก็พลาดช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดในการช่วยเหลือไปแล้ว แม้สุดท้ายจะสร้างฐานที่มั่นได้สำเร็จ แต่กลับมีผู้รอดชีวิตไม่ถึงห้าแสนคน”
“น่าเสียดาย คนที่พวกคุณให้ข้อมูลมาไม่ได้อยู่ในฐานที่มั่น อีกทั้งตอนที่กองทัพไปถึงชุมชนที่พวกคุณพูดถึง ก็ไม่เหลือผู้รอดชีวิตแล้ว เพราะงั้น...”
“...”
“เข้าใจแล้ว” จ้าวคุนพูดเสียงหนัก ก่อนจะเงียบไปเช่นกัน