หลังจากมีวิหคยักษ์ขั้นเทียนเสวียนสิบตัวเข้าร่วม เหล่ายอดฝีมือจากเผ่าต่าง ๆ ในสนามรบก็ถูกสังหารจนแตกพ่ายในพริบตา
ตอนนี้พวกเขาคิดจะหนี แต่กลับหนีไม่พ้นเลย ทั้งบนฟ้าและบนพื้นดินเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาด เส้นทางถอยหนีทุกทางถูกปิดตายหมดแล้ว
ยอดฝีมือขั้นเทียนเสวียนทั้งสามคนยื้อไว้ได้กว่าสิบนาที ก่อนจะถูกวิหคยักษ์ขั้นเทียนเสวียนหลายตัวฉีกเป็นชิ้น ๆ จบชีวิตลงอย่างสิ้นเชิง
ยอดฝีมือจากเผ่าต่าง ๆ ที่เหลืออยู่ก็ถูกสังหารจนหมด หลังยื้อไว้ได้ครึ่งชั่วโมง
แค่ยอดฝีมือขั้นเทียนเสวียนคนเดียวก็เปลี่ยนสถานการณ์รบได้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงสิบคน
หลังสังหารสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาที่บุกรุกเข้ามาทั้งหมด สัตว์ประหลาดในสนามรบก็ส่งเสียงคำรามยินดี จากนั้นเริ่มแย่งกันกินซากศพ
วิหคยักษ์ขั้นเทียนเสวียนทั้งสิบตัวยังคงมีแววตาอำมหิต พวกมันบินวนอยู่บนฟ้ารอบหนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงร้องใส่สัตว์ประหลาดทั้งหมดที่อยู่เบื้องล่างหลายครั้ง
ฝูงสัตว์ประหลาดคำรามอย่างฮึกเหิมขึ้นมาทันที
จากนั้น ภายใต้การนำของวิหคยักษ์ทั้งสิบตัว สัตว์ประหลาดนับไม่ถ้วนก็วิ่งลงจากเขา
“โห พี่ใหญ่ เดาถูกจริง ๆ ด้วย อีกฝ่ายคิดจะกวาดล้างเขตใต้ด้วยหรือไง?”
บนยอดเขาที่อยู่ไกลออกไป ทุกคนมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
“ก็ปกตินี่ พวกนั้นทำเกินขีดจำกัดที่สัตว์ประหลาดจะทนได้แล้ว ราชันสัตว์นั่นถ้าไม่ใช่พวกขี้ขลาด ยังไงก็ไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ หรอก”
“เหมือนพวกเราต่างหากที่ทำเกินขีดจำกัดของสัตว์ประหลาดนะ” ลิงผอมพูดตามตรง
“เอ่อ...ก็เหมือนกันนั่นแหละ สัตว์ประหลาดไม่สนหรอกว่าเป็นเผ่ามนุษย์หรือเผ่าอะไร ในสายตาพวกมัน ทุกคนก็เป็นสิ่งมีชีวิตทรงปัญญา อีกอย่าง พวกนั้นก็บุกเทือกเขาชางหนานจริง ๆ แถมฆ่าสัตว์ประหลาดมากกว่าพวกเราตั้งเยอะ จะว่าโยนความผิดให้พวกเขาก็ไม่เชิง”